Ik kwam pas verder toen ik stopte (deel 1)

Mijn leven bestaat sinds mijn CVA uit ontelbare omkeringen. Ik ben mijn volkse familie eeuwig dankbaar dat zij voor mij als roepnaam ‘rooie’ hebben gekozen. Het was zo gewoon geworden dat ik in de kleuterklas vrolijk opkeek als de pester ‘rooie’ riep. Het was immers mijn bijnaam. Dat was een ‘omkering’ avant la lettre. Scheldnaam werd geuzennaam! Net zoals Ajax-fans zich uitroepen tot Joden, wat je daar ook van vindt, en PSV-ers (Eindhoven) en de Graafschap-aanhangers (Deventer) strijden om de geuzennaam ‘Boeren’. De ruststand is even in het voordeel van De Graafschap sinds ze zich ‘Superboeren’ noemen.

Conditie

Laatst had ik weer één omkering ontdekt, in mijn broze geheugen van de poliklinische revalidatie. Wanneer je elke middag weer gesloopt naar huis gaat, zeg maar. Ik moest weer conditie krijgen, want nu loopt de, uhhh … hoe zal ik dat netjes zeggen, iets te zware parkeerwachter mij er makkelijk uit. Achteruit lopend nog wel, verzin ik erbij, terwijl hij of zij zijn zoveelste broodje naar binnen propt.

Grote oversteek

Op 500 meter van mijn huis zit een grandcafé waar ik heel graag kom. Lekker een latte machiato bestellen, daar heb ik zin in. Maar eerst die levensgrote Amsterdamse kruising over, met trams, bussen, taxi’s, auto’s, scooters, brommers en fietsen die alle kanten op stuiven. Gelukkig hebben zij rekening gehouden met mensen die het niet meer zo snel kunnen als ik en hebben ze twee vluchtheuvels op de grote oversteek gemaakt.

Eerste tussenstop

Ik besluit mijn eerste etappe te wagen, doel: de eerste oversteek. Ik schuifel langzaam naar de stoeprand om maar zo dicht mogelijk bij de eerste verlossing te zijn en concentreer mij op het voetgangerslicht. Het groene mannetje begint te branden en … ik krijg een spasme van hier tot Tokyo! De spanning is mij te hoog geworden. Dat moet ik nou net hebben, gelukkig is het een kleine oversteek en balancerend op mijn goede voet strompel ik met een spastische voet naar de eerste tussenstop. Gelukkig heb ik mijn enkelbanden zo vaak verrekt dat het niet meer uitmaakt wat zool en wreef is. Als het niet te lang duurt tenminste.

Vicieuze cirkel doorbreken

Even rusten. Als je je druk maakt omdat je je druk maakt, zit je zo in een vicieuze cirkel, en zie daar maar uit te komen. Ik moest rustig worden. Rare situatie wel. Toch maar proberen en ik doe inwendig lachend naar de mensen die echt mediteren: “ohmmmmm”. Na een paar ohm’s begint het langzaam tot mijn lamme voet door te dringen en hij gaat weer rechter in mijn schoen zitten. Nu weer wachten op het groene mannetje, ik ga de grote oversteek proberen, met trams en bussen en vooral de niemand ontziende taxi’s die me zouden vermorzelen. Ik gooi er nog maar een ‘ohmmmmm’ in …
(wordt vervolgd)

gecorrigeerd door Suzanne Rietveld