Moeiteloos naar de sauna, of toch niet….

de vrolijke belevenissen van iemand die een beroerte  gehad heeft

Gelokt naar de sauna

Ik ben sinds mijn beroerte niet meer naar de sauna geweest. Ik durf niet meer. Hoe moet ik lopen op een glibberige vloer? En wat moeten mensen wel denken als er zo’n gehandicapte in zijn nakie binnenkomt? Na rijp beraad met mezelf besluit ik niet meer in een sauna te komen.

We zijn op vakantie in Drenthe. Het is slecht weer en ik verveel me. “Kom op, we gaan naar Assen, daar is een binnenzwembad”. Alle angsten over uitglijden op een glibberig oppervlak komen meteen weer boven. En voordat ik kan protesteren gaan we naar Assen.

Bij aankomst zie ik aan de prijslijst dat er ook een sauna is. Ik hoor de schreeuwende kinderstemmen in het zwembad en voordat ik het weet floep ik er uit:”We kunnen ook naar de sauna gaan”. “Wij gaan naar de sauna en laat iedereen maar lekker denken”, zegt ze lachend. Ik lach mee als een boer met kiespijn…

In de sauna met een beroerte

Ik kleed mij uit en schiet de badjas aan. Als ik hem wil dichtmaken kan ik niet bij het ene uiteinde van de band, om hem aan te snoeren. “Ik wil alles zelf doen!” schiet door mijn hoofd. Ik doe hem weer uit, doe het uiteinde van de band in mijn mond en doe het tegelijk weer aan. Dan leg ik het uiteinde op mijn buik en probeer het andere uiteinde te pakken te krijgen. Ik leg met veel moeite een knoop met één hand. Trots sta ik op…de knoop valt los.

De vloer is inderdaad glibberig. En als ik bang ben om te vallen schiet mijn voet door de beroerte in een spasme en kan ik niet meer lopen. Ook heeft de sauna 10 centimeter hoge en vooral smalle drempels. Het duurt 5 volle minuten voordat ik ze geslecht heb en de sauna koud is. De tweede keer zie ik de mensen de ruimte snel verlaten als ik alleen maar dreig binnen te komen. Nu weet ik het zeker: de sauna is voor anderen…

Ik ben benieuwd naar oplossingen. Hoe ben jij weer handig geworden? Geef hier je reactie.