de vrolijke belevenissen van iemand die een beroerte gehad heeft

in bad?

De ergotherapeut staat op het programma van het revalidatiecentrum. Ze heet Marijke en is een jaar of 25. We gaan vandaag koken. Ze begroet me en gaat een aantal hulpmiddelen halen.

Naast de keuken is een bad opgesteld, zonder kraan, gewoon op het tapijt. Ik denk: “Zal ik even in het bad stappen, even kijken of ik dat nog kan…” Voordat ik het weet stap ik in het bad. Dat gaat gemakkelijk. Ik word overmoedig: ik probeer te gaan zitten. Met donderend geraas plof ik neer. Ik kreun een beetje, want dat ik ben op mijn verlamde arm gevallen. “Die is toch al kaputt”, denk ik. Marijke komt op het geluid af en schikt door de situatie en mijn van pijn vertrokken gezicht.

trekken en duwen

“Maar meneer Vroom toch” roept zij uit. Ik stamel iets van ‘per ongeluk’ en ik kijk daar zo onschuldig bij dat zij moet lachen. “Hebt u pijn ergens?’ Ik schud opgelucht van nee en voel me een klein kind. Pijn is een gevoel dat je kunt uitschakelen als je je schaamt. “Nu ligt u daar, maar hoe komt u er uit?” Ik duw mijzelf omhoog…dacht ik. Mijn ene kant gaat omhoog, maar de andere, verlamde, kant gaat net zo snel naar beneden. Ik laat mij niet kennen dus nu probeer ik met mijn voet af te zetten tegen…niets. Ten slotte kijk ik hopeloos naar haar en breng een zacht ‘hellup’ uit.

redding

“Wacht u maar even”. Ze komt terug met een schot dat precies in het bad past. “Dat is een hulpmiddel, het heet ‘badverkorter’. Daarmee kunt u zelf omhoog duwen met uw goede been.” En verdorie, het werkt. Ik ben zo weer uit bad en ik lach verlegen. Ik zet in mijn hoofd ‘badverkorter’ op mijn lijstje. “Gaan we nu eindelijk eens koken” stamel ik lachend.

Ik ben benieuwd naar andere blunders en blundertjes. Geef hier je reactie.