Mijlpaal 159, check

Een gastblog van Virginia (1979). In september 2012 is er een aneurysma in haar hoofd geknapt met als gevolg een hersenbloeding. Ze hield daar een lichte vorm van neglect (zie hier uitleg) en mentale problemen aan over. Toch verricht zij een heldendaad, hoewel ze het zelf liever mijlpaal noemt.

Neglect

Ik spaar mijlpalen. Mijn collectie is zeer uitgebreid en wordt vaak bekeken, het meest door mijzelf. Vooral op de wat sombere dagen, want alleen al de collectie bekijken stemt mij al vrolijk. Ik heb een hersenbloeding gehad. De fysieke schade is godenzijdank voor mij beperkt gebleven tot een verminderde aandacht voor de linkerkant. Daardoor kosten taken waarbij ik beide handen tegelijk nodig heb meer tijd en moeite dan voorheen en bots ik nog wel eens tegen zaken op. Mentaal gezien ben ik wel grote delen kwijt. Toen duidelijk werd dat daar mijn grootste problemen lagen en dus ook de grootste winst te behalen viel, is er een onderzoek afgenomen.

Verdwalen

Eén van de dingen die naar voren kwam bij het NPO (neuropsychologisch onderzoek) is ‘een disharmonisch profiel ten aanzien van de visuele perceptie’. In gewone mensentaal is het resultaat het verlies van overzicht, omdat ik te veel bezig ben met de details. Eén van de problemen die ik hierdoor heb is dat ik verkeerssituaties niet goed weet in te schatten. Ook verdwaal ik bij nieuwe routes, ook in de omgeving van het dorp waar ik woon. En dat is lastig, heel lastig.

Mijlpaal

Aangezien ik nooit mijn rijbewijs heb behaald, deed ik voorheen alles op de fiets en met het OV. Ondanks mijn beperkingen wil ik de uitdaging aangaan om me weer veilig zelfstandig in het verkeer te kunnen voortbewegen. Ik kocht op 19 april jl. een fiets en heb mezelf hiervoor een aantal strenge regels opgelegd. Eén daarvan is geen enkel risico te nemen. Al lijkt de auto nog zo ver weg, toch wachten tot hij voorbij is voordat ik oversteek. Ik wil immers niet de oorzaak zijn van een lotgenoot of zelf nog meer hersenletsel oplopen.

Fietsdoel

Mijn eerste fietsdoel na het gewenningsritje in de buurt is het strand. Ik woon in Zeeland en vanaf mijn huis is het 10 minuten met de auto naar het strand. Hooguit 20 minuten fietsen lijkt mij een leuk eerste doel. Het is de dag nadat ik de fiets heb opgehaald en het is prima weer om te gaan fietsen. De zenuwen gieren door m’n keel terwijl ik de poort uitstap, maar ik heb m’n rugzakje met moed, een petflesje water en m’n telefoon meegenomen. Wat kan me gebeuren?

Hindernis 1

Tot de dijk kom ik gelukkig geen medeweggebruikers tegen. Ik heb dus een prima tijdstip uitgekozen voor mijn uitdaging. Op de dijk komen er twee auto’s achter elkaar van links. Zoals ik met mezelf had afgesproken, wacht ik tot ze voorbij zijn voordat ik de dijk op rijd. De eerste hindernis is met goed gevolg genomen! Al snel volgt de tweede, want welke straat moest ik ook alweer in? O ja, die vóór de kerk. Ook daar gaat het oversteken zonder incidenten. Een rare T‐splitsing nadert: links, rechts of het weggetje schuin links? Toch maar het weggetje nemen en na een meter of 100 ziet het er gelukkig bekend uit. “Jeej, Ik ga nog steeds goed!”

Hindernis zoveel

De volgende hindernis: een auto die achterop komt, fietsers aan de andere kant van de weg en een tegemoetkomende auto in de verte. In mijn gedachten zie ik een ongeluk al gebeuren, maar ik heb niet voor niets mijn rugzak volgestopt en ga de uitdaging moedig aan. Het valt mee. Dat hebben we ook weer overleefd.

Rolstoel

Na een paar minuten op dezelfde weg zie ik het parkeerterrein en het strandpaviljoen. Ik parkeer m’n fiets bij de picknicktafel en loop naar het duinpad. Gered, weer een mijlpaal bereikt. In mijn hosannastemming ben ik de fiets alweer vergeten, chips! Ik loop terug en ja hoor: de fiets staat klaar om gestolen te worden, dus ik zet ‘m toch maar op slot. Met de sleutel in m’n zak loop ik terug naar het duinpad. Bijna boven zie ik de zee en ik denk: YES! Ik kan het niet nalaten om toch een traantje weg te pinken. Tweeënhalf jaar hiervoor zat ik in een rolstoel, linkszijdig verlamd en nu loop ik over het strand, waar ik alleen en zonder hulpmiddelen ben gekomen. Pharrell Williams begint in m’n hoofd te zingen: “Because I’m happyyyyyy” en stopt niet voordat ik een uurtje later weer de poort thuis achter me dicht doe.
Mission accomplished, mijlpaal 159, check!

geredigeerd doortoetsmijntekst weerhandig