Multi-tasken

Ik brak mijn kies op Koninginnedag 1984. Ik beet een hard dropje door terwijl ik een vriendin zoende. Dat combineerde je toen nog, ik multi-taskte me een kroon. De Koningin had er al één dus ik ook maar, een gouden nog wel. Er kruipen nu steeds bacteriën in de ontstane gleufjes, volgens de bezochte tandarts, en dat is niet fijn. Hij heeft het lang uitgehouden, nu moet hij er uit omdat hij het bijna begeeft. Niet slecht, ruim dertig jaar heeft hij overstromingen met gesmolten chocolade en suikertornado’s doorstaan. Maar nu is hij overleden. Ik word doorgestuurd naar de endodontoloog, de kronentandarts zeg maar.

Spaans

Twee weken later ben ik aan de beurt. Een heel klein Engels-talig pittig vrouwtje met een Spaans uiterlijk luisterend naar de naam Noemí. Zij kan geen Nederlands dus haar assistente Loïs vertaalt mijn Nederlandse inbreng. Ik kan sinds mijn beroerte zoekend naar woorden spreken, maar het ook nog in het Engels vertalen dat vraagt wel veel geduld van de omgeving. Mijn talenknobbel verdween met mijn beroerte, weer een verantwoordelijkheid minder, denk ik dan maar. Gelukkig kan ik wel goed Engels verstaan, zelfs met een vet Spaans accent.

Smaak

Een paar sessies later is de kies gerestaureerd. En er is één groot voordeel aan een tandartsbehandeling: je kan niet praten met je mondvol. Heerlijk rustig. Vroeger moest je je mond openhouden, nu is je mond zo volgestopt en de verdoving zo goed dat je lekker weg kan dromen. De kronentandarts is goed en zakelijk lost zij het probleem op. Zij laat zien, als ik eenmaal uit de stoel ben geklommen, op een monitor wat zij allemaal gedaan heeft. Ik zie op wat eens een kies in volle glorie was een smurrie liggen, ‘infection’ zegt zij en dan zie ik een foto verder hem keurig gevuld. “Dat is de stank en smaak van koeienstront?” vraag ik en kijk naar Loïs om het te vertalen. Even later bekent zij en lacht mee.

‘Past away’

Omdat het de laatste keer is dat ik haar zie, ik ga niet zo vaak naar een endodontoloog, helpt zij me in de winterjas. Zij houdt hem goed vast, met de juiste verlamde arm eerst en laag genoeg, lager dan gewoon. Ik zeg in mijn beste gebroken Engels: “Experience?” Zij knikt en haar ogen gaan plotseling somber staan. “My father had the same disease as you, on the same side. He is past away of leukemia”. En plots stond daar een echte vrouw, niet een tandarts. Zij knoopte lief mijn jas dicht, zachtjes zeggend: “I did that for my father and do it automatically for you. That is silly of me. You of course can do it yourself” en laat mijn jas zachtjes los.

Verdriet

De weg terug denk ik aan haar en fantaseer verder. Hoe zij haar vader als kind adoreerde om daarna over te gaan op een volwassen dochter-vader relatie vol liefde. Hoe zij toen hij een beroerte had al haar bezigheden liet liggen om voor hem te gaan zorgen. Hoe zij het slechte nieuws kreeg, dat hij leukemie had. En toen hij overleed zij een onmeetbaar verdriet had. En dat komt af en toe terug, als zij mijn jas dicht doet bijvoorbeeld. En dat is goed, heel goed.