Kerstgedachte…

‘Jaarlijks moet ik de kerstellende trotseren’. Ik schrijf aan mijn blog. De TV staat zachtjes aan, zoals de radio altijd aan stond in mijn ouderlijk huis. Mijn ogen dwalen af naar het scherm. Hij gaat plotseling naar een andere zender, ik heb hem blijkbaar zo ingesteld. Mijn korte-termijn-geheugen laat mij in de steek. Wat heb ik nu weer ingeprogrammeerd dat ik wil zien. Tijd voor Max begint. O ja, stom, daar is Geert.

Geert

Er is letterlijk en figuurlijk een ‘hoofdrol’ voor hem, Chin en haar zonen ingeruimd. Hij heeft een traumatisch hersenletsel opgelopen tijdens een fietsongeval in Frankrijk. Nu kan hij bijna niets meer zelf, zelfs niet spreken en hij zit in een rolstoel. Maar hun liefde is zo groot dat Chin hem zelf verzorgt. Weg carrière, hallo liefde met een grote L. Hoewel ik hen persoonlijk ken en wel eens blogde over hen val ik toch stil van het verhaal. Beelden zeggen meer dan 1000 woorden zeggen ze wel eens. Daar heb ik niets aan toe te voegen (zie hier onder aan het fragment van Geert).

Lichtjes

Maar terug naar de dagelijkse realiteit. Ik moet nog een blog afmaken. Thema: Kerstellende. Ik denk dat van vroeger komt. ‘Kerst’ stond gelijk aan ‘stress’. Vader die de kerstboom optuigde en, hoe voorzichtig hij het ook deed, één op de drie ballen liet stuk vallen. Daar werd hij heel chagrijnig van. En dan de lampjes nog. We hadden op een gegeven moment wel zes sets lampjes. Straks wordt duidelijk waarom. En op het moment suprême deden ze het alle zes niet.

Stress

En dan met mijn vader alle lampjes aandraaien. Sets raakten in de knoop, ‘welke lampjes heb ik nu gehad’, ‘ligt het wel aan een losse lamp of is dit lampje stuk’ etc. Het ging altijd verkeerd, waarop mijn vader een zevende set kocht. En de vorige zes niet weggooien hè. Dat vond hij zonde. Moeder zaliger die het te dure vlees liet verbranden en daar een humeur van kreeg waar dat van mijn vader bij verbleekte. En daar zat ik tussen. Mijn familie was lief, maar met Kerst kwam er te veel stress in Huize Vroom. Ik besloot dat Kerst een ellende was en de boom lelijk.

Kerstcadeau

Los van alle voorbereidingen was Kerst voor een kind niet leuk. Met mooie kleding met een op-clip-strik twee lange dagen het ideale kind spelen, terwijl ik alleen maar naar buiten wilde en voetballen. Mijn ouders waren lieve mensen en zij probeerde mij te lijmen met cadeautjes, die je trouwens van de Lieve Heer pas de tweede Kerstdag mocht openmaken. En spelletjes, maar tevergeefs. Je mocht ook niet ongevraagd aanbellen bij een vriendje, dat ‘hoorde niet’. En de muziek. “Blijf maar dromen over een witte kerst Bing Crosby”, dacht ik, “ik wil bands als ‘The Sweet’ en ‘Mud’ horen op de radio!

Willem

Ik blog verder, maar de TV blijft trekken. Daar heb je Recht uit het Hart. Verrek, weer een programma met een NAH-er. Even kijken. Willem Philipsen, een professioneel gitarist, vertelt zijn verhaal. Hij heeft ook een beroerte gehad, en is ook halfverlamd. Hij kijkt vooral vooruit, lijkt een beetje op mij.

Leven

“Ik vind mezelf wel een beter mens geworden” zegt hij. En voegt daaraan toe om het licht te houden: “Vooral mijn rechterkant!” Hij zei ook: “Ik maak me niet zo druk meer”. Die heeft hij van mij gepikt. Ik maak me ook niet zo druk meer, zelfs met Kerst. Deed iedereen dat maar. Als je gehandicapt wordt kan je, na de revalidatie waar je nog hoop hebt, er toch niets aan doen. Verspilde energie. Het leven is te kort om lang te rouwen. Ik leef weer, met veel plezier en lach om mijn onvolkomenheden, zoals mijn beperkingen. Iedere dag. Dat gun ik iedereen.

Kerstmuziek

Tweede kerstdag vier ik in het gedecoreerde huis van mijn vriendin maar zonder kerstmuziek. Kerst is een uitzondering op ‘mij niet meer druk maken’. Dat compromis hebben we, na lange onderhandelingen, bereikt.

Vrolijk dingesfeest!