Kiespijn en Martin Luther King

“Shit, wat doe je nu!?” Ik lach, maar het houdt het midden tussen lachen als een boer met kiespijn (daarover later meer) en grinniken. Het ene moment zit ik op de rand van het bed, klaar om op te staan. Het volgende moment vlieg ik onvrijwillig achterover en beland dwars op het bed. Mijn vriendin is boven op me gevallen en kijkt mij brutaal aan. Zo een blik van ‘had je een grote mond tegen de baas?’ Ik probeer me er uit te worstelen, tevergeefs, met één hand ga ik dat niet redden. In mijn hoofd spelen allemaal gevoelens. De ene leuk, maar de anderen…

Ohmmmmm

Speelse Siemon denkt: “Wat nu als ik mij overgeef, zal zij dan verder gaan met de baas spelen. Oeh, spannend!” Maar de ander onmachtig. Ik kan niet bewegen en onderdruk de behoefte om mij er onderuit te vechten en om me heen te slaan. “Ohm, ohmmmmm”, zegt de ‘mindfullman’ in mij. Dan komt het oermannetje in mij naar boven. Hij zegt boos: “Het is toch te gek dat zij, een lief en onschuldig vrouwtje, mij, de stoere en sterke man, klem heeft”. Het zielige mannetje zegt: “Kan je wel? Tegen een halfgehandicapte man?”

Volgend leven

Tegelijkertijd voel ik mij voor vol aangezien. Geen voorzichtig gedoe met mij. Ik ben niet van suiker. Ik kan heus mijn eigen boontjes wel doppen, met één hand, dat wel. Ik kies er voor om dat voortaan mijn gedachte te laten zijn. Nu nog mijn vriendin van mij af laten gaan, maar goedwils, dat wel. Kwaadwils bewaar ik wel voor een volgend leven.

Free at last

Ik zet mijn liefste gezicht op en vraag vriendelijk of zij van mij wil afgaan. Zij lacht even lief terug. Dan zet ik mijn huilgezicht op. Ook tevergeefs, slechte acteur ben ik. Dan besluit ik ongeïnteresseerd te kijken en te gaan wachten. En wachten. En wachten. Ten slotte geeft zij op. “Ik vind er niets meer aan” zegt zij en verdwijnt naar de badkamer. Ik zucht en kom overeind. Shit, ze was nog niet in de badkamer, net als Kabouter Spillebeen vliegt Siemon hopla met twee beentjes in de lucht. Grijnzend kijkt mijn vriendin nog even om en loopt dan echt naar de badkamer. Ik kom nogmaals overeind, denkend aan de woorden van dominee Martin Luther King , “Free at last! Free at last! Thank God Almighty, we are free at last!”

geredigeerd door petrafisher.com

PS
Mijn vriendin heeft nu heel veel pijn. Niet aan haar pols, daar is ze aan gewend, maar in haar mond. Daar heeft een tandenslager, sommigen noemen haar kaakchirurg, twee verstandskiezen getrokken. En de derde komt er aan. Ze loopt met een dikke wang en blauwe kaak. Ondanks dat ik niet zo goed ben in medelijden tonen heb ik dat wel. Sterkte Petra!