Ik ben moe…, zo moe…

Deadline

Ik ben moe, doodmoe, maar ik moet door, nog even… Het behang is afgekrabd, de muren zijn gestuukt en geschilderd. En allemaal niet door mij. Dat sloopt je. Dat je niets kan doen behalve de catering verzorgen voor je vrienden. En drie maal daags naar de bouwmarkt en om iets lulligs te halen. Een emmer en spons, een kwastje, schroefjes nr 5 van x mm lang, holle wand pluggen voor gipsplaten van y mm dikte… Alles staat het teken in van die ene klus: de woning moet klaar zijn voor de vloerenleggers dinsdag komen. 

Verdomde beroerte

En alles maar vragen. “Moet dat ook geschilderd worden, het wordt jouw woning? Aan de andere kant, krijg ik het dan wel af?” En: “Ik kan A of B doen, A is sneller, B is vraagt wat meer tijd maar het is fraaier. Wat wordt het?” Ik zou het liefst gaan schreeuwen, maar vraag keurig en op een vriendelijke manier: “Wat zou jij doen als het jouw woning was?” Daarmee niet de eigen verantwoordelijkheid ontlopen maar ze deelgenoot maken van het probleem (uit ‘modern management voor beginners, deel 3….’, braak). Die verdomde beroerte ook. Ik raak sneller vermoeid, krijg drie vragen tegelijk en mijn hersens zijn niet zo adrem om één vraag per keer te beantwoorden en de andere te onthouden.

Veerkracht

Ze noemen me de ‘projectmanager’. Doen alles om mij gelukkig te maken, mijn vrienden. Maar ik ben dat niet. De beroerte slaat er zo hard in, zo hard. Ik voel mij nutteloos. Even rustig nadenken. Ik ga zo goed en kwaad op een stoel zitten als Boeddha of een andere wijze man uit het oosten en doe ‘ohmmmmmm, ohmmmmmm, ohmmmmmmm’ en hou dat een paar minuten vol. Ik vond het flauwekul maar het werkt op één of andere manier en mijn geest loopt leeg.  Zo, dat voelt lekker, maar het denken start meteen weer: mijn buik moet wat dunner, want nu zie ik er ook nog uit als Boeddha, maar dat terzijde. Is dat nu die veerkracht die ik propageer? “Iemand nog koffie” roep ik tegen mijn lieve vrienden? Ik wil slapen, heel lang slapen…