Steiger, een thriller in drie delen

de vrolijke belevenissen van iemand die een beroerte gehad heeft

Alles is geregeld

Ik ga morgen verhuizen en heb er zin in. Eindelijk naar een benedenhuis. Mijn lieve vrienden en ik hebben de verhuizers het makkelijk gemaakt door alles keurig klaar te zetten en zo nodig te demonteren. Ik heb:

  • twee lege dozen klaar staan voor ‘dingen die nog mee moeten maar waar ik nu niet aan denk’;
  • twee sterke vrienden uitgenodigd om de verhuizers te helpen;
  • twee ouderwets schone (in elke zin die je maar kunt bedenken) vriendinnen uitgenodigd om daarna het huis van top tot teen te schrobben en poetsen.

De overdracht van het huis is de ochtend daarna. Ik slaap bij mijn vriendin, omdat mijn bed al ontmanteld is. Alles is geregeld.

Tegenvaller 1

Vriend 1 belt af. Hij is geblesseerd geraakt aan zijn elleboog toen hij stoeide met zijn 11 jarige zoontje dat lijkt op zijn vader: allebei lang en heel dun.  “Het watje”, denk ik goedgemutst en mail mijn hele adresboek. En ja hoor, mijn buurjongens (16 en 20) zijn vrij en willen mij wel helpen. Tegenvaller 1 wordt lichtpuntje 1.

Verhuisdag

Ik krijg een lekker ontbijt, kus mijn vriendin en rijd naar mijn oude huis. Ik ben opgelucht dat de verhuisdag nu eindelijk is aangekomen. Ik ben het zat uit dozen te leven. Vriend 2 komt op tijd en de buurjongens laten zich even niet zien, puber en post-puber hè. Maar gelukkig belt mijn buurvrouw op dat ze zich haasten. Weer een ‘lichtpuntje’. De hulp is klaar, nu de verhuiswagen nog. Mijn mobiel gaat, het is de bijrijder van de verhuiswagen. Ze kunnen er niet door, omdat een gigantische verhuiswagen de weg blokkeert. Het lijkt wel een leegloop van de straat, niemand wil daar nog wonen nu ik wegga. Ik spreek af dat ze omrijden, ze zijn er over een paar minuten. Ik heb weer een ‘lichtpuntje’ binnen.

Oetewalerstraat

De verhuizing gaat voorspoedig. Ze hebben een lift en bewaren de grote of kwetsbare dingen voor het laatst. Het bed, een kast, de tv gaan vliegensvlug naar beneden. Alleen het ‘antieke’ dressoir nog. Ze pakken hem op, slepen hem naar het raam…draaien en keren wat…en dan zeggen ze de historische woorden: “Hij kan er niet door”. Ze bekijken het dressoir en zien wat mogelijkheden om hem uit elkaar te halen zonder hem noemenswaardig te beschadigen. Ik geef daar natuurlijk toestemming voor. Om mijn oude dressoir achter te laten, daar moet ik niet aan denken!

Dressoir

Ze slepen de ontmantelde kast weer naar het raam. Ze pakken hem weer op…draaien en keren wat…en dan de finale woorden:”Hij kan er weer niet door”. Ik kan wel door de grond zakken. “Hoe is hij er in gekomen? Of is het huis daar omheen gebouwd (bouwjaar: 1895…). En de trap hoef ik niet te proberen, zo smal is-ie”, zegt de verhuizer. Dan weet ik het en ik stamel: “We hebben 3 jaar geleden nieuwe dubbele ramen en kozijnen gekregen en daar is het bovenlicht dat open kon bij gesneuveld”. De mannen kijken mij medelevend aan. Wat nu?

Wordt vervolgd… klik hier voor deel 2

Met dank aan Marloes Juffermans, zij heeft het begrip ‘lichtpuntjes’ geïntroduceerd in de NAH-wereld. Lees hier de lichtpuntjes van Marloes Juffersmans