Ik ben moe…, zo moe…
Deadline
Ik ben moe, doodmoe, maar ik moet door, nog even… Het behang is afgekrabd, de muren zijn gestuukt en geschilderd. En allemaal niet door mij. Dat sloopt je. Dat je niets kan doen behalve de catering verzorgen voor je vrienden. En drie maal daags naar de bouwmarkt en om iets lulligs te halen. Een emmer en spons, een kwastje, schroefjes nr 5 van x mm lang, holle wand pluggen voor gipsplaten van y mm dikte… Alles staat het teken in van die ene klus: de woning moet klaar zijn voor de vloerenleggers dinsdag komen.
Verdomde beroerte
En alles maar vragen. “Moet dat ook geschilderd worden, het wordt jouw woning? Aan de andere kant, krijg ik het dan wel af?” En: “Ik kan A of B doen, A is sneller, B is vraagt wat meer tijd maar het is fraaier. Wat wordt het?” Ik zou het liefst gaan schreeuwen, maar vraag keurig en op een vriendelijke manier: “Wat zou jij doen als het jouw woning was?” Daarmee niet de eigen verantwoordelijkheid ontlopen maar ze deelgenoot maken van het probleem (uit ‘modern management voor beginners, deel 3….’, braak). Die verdomde beroerte ook. Ik raak sneller vermoeid, krijg drie vragen tegelijk en mijn hersens zijn niet zo adrem om één vraag per keer te beantwoorden en de andere te onthouden.
Veerkracht
Ze noemen me de ‘projectmanager’. Doen alles om mij gelukkig te maken, mijn vrienden. Maar ik ben dat niet. De beroerte slaat er zo hard in, zo hard. Ik voel mij nutteloos. Even rustig nadenken. Ik ga zo goed en kwaad op een stoel zitten als Boeddha of een andere wijze man uit het oosten en doe ‘ohmmmmmm, ohmmmmmm, ohmmmmmmm’ en hou dat een paar minuten vol. Ik vond het flauwekul maar het werkt op één of andere manier en mijn geest loopt leeg. Zo, dat voelt lekker, maar het denken start meteen weer: mijn buik moet wat dunner, want nu zie ik er ook nog uit als Boeddha, maar dat terzijde. Is dat nu die veerkracht die ik propageer? “Iemand nog koffie” roep ik tegen mijn lieve vrienden? Ik wil slapen, heel lang slapen…
ja Siemon,ik ben ook bezig met de methode ‘lichtpuntjes zoeken en het werkt goed,dat heet ook methode Omdenken,daar is zelfs een site voor,ben je,ik heb daarvoor een workshop gevolgd via de WMO-raad in ZO,Anne Stojkel,tel.020-69722,zij is daar goed mee bezig,zij was toen de voorzitter van de WMO-raad,het heeft ons toen geleerd om op een andere manier te kijken,meer zo wat is nog allemaal mogelijk,groetjes van Sandra
Dank je voor je positieve reactie. Omdenken of ‘lichtpuntjes zoeken’ of wat anders: het is de mentaliteitsverandering die er toe doet. Ik hoor van steeds meer mensen die het leven van de andere kant bezien dan zij tot nu toe deden. Gaan we met zijn allen een revolutie ontketenen? 🙂
Weer mooi omschreven, Siemon.
Ik heb al door het huis heen gerold om te kijken of je jezelf hier ergens verstopt hebt.
Het is zo herkenbaar……..
Precies zoals Yvonne hierboven al omschrijft en ik denk ook alle andere getroffenen dit zullen herkennen.
Je lieve vrienden doen wat ze kunnen en straks, Siemon, zijn ze klaar en heb jij een nieuw huisje!
Dank weer voor het delen en denk aan je grenzen! Bijtanken voor dat het kaarsje uitgaat…….
Ken je de folder “Accu” van de Hoogstraat? Die gaat over mentale belastbaarheid. http://www.dehoogstraat.nl/images/products/11/folder-accu.pdf
Goeie zondag verder kerel…..ennnnneeeee….succes nog even. Dinsdag komt de vloerbedekking! Hou vol! ;-))
Theo
Prachtig geschreven Siemon. Heb veel respect voor je. Wij lopen hier ook tegenaan met onze dochter. Maar het is voor ons moeilijk om te bepalen wat normaal kindergedrag is en wat door haar beroerte komt. Als ik dit dan lees denk ik, misschien hebben we wel te weinig geduld met haar. Zo moeilijk. Zelf brengt ze niet onder woorden wat ze voelt.
Hoi Anouk, moeilijk is het als een kind niet zegt wat het werkelijk voelt he. Ik zou daar eens over gaan praten met een deskundige, misschien kan die je verder helpen?
Lieve reacties zoals de jouwe maken een hoop goed van de ellende die een verhuizing betekent. Maar ik ga bij mezelf in de leer: “lichtpuntjes zoeken”. Dat mooie marmoleum is zo’n lichtpuntje!
En dan tussendoor toch weer ergens je hoofd leeg genoeg maken om een blog te schijven. Want ook dat gaat niet zomaar vanzelf. Respect!
“Dankjewel”, zegt hij tussen de verhuisdozen.
Zo herkenbaar zoals je dit beschrijft ik zou het ook uit willen schreeuwen af en toe daarom heb ik zangles genomen en zing de frustraties van me af dit is het enige dat ik nog kan doen aan muziek dat valt me als cellisten heel erg zwaar want een echte zanger zal ik nooit worden
Het is heel zwaar, ik was o.a. tennisser en dat kan ik ook niet meer. Nu tafeltennis ik met de verkeerde hand en ik kan er niets van, maar ik heb plezier. Je zal moeten zoeken naar een nieuwe hobby/tijdverdrijf/beroep waar je wel plezier in hebt. Het klinkt hard, en het is niet zo hard bedoeld, maar sterkte met het afscheid nemen van de cello. Ik hoop dat je weer nieuwe uitdagingen vind. Dat hoop ik echt.