De schaamte voorbij
Het is 2007 en ik heb een beroerte gehad. Ik schaam mij dood. Niet voor een paar echte vrienden, maar de mensen daar net buiten. De buren, mijn collega’s, de mensen die je gemakshalve ook vriend noemt maar waarover je twijfelt of dat vrienden of kennissen zijn, de meisjes achter de kassa van de supermarkt. Ik ben totaal naar binnen gekeerd. En voor mijn (nu ex-)vrouw en mijn zoontje heb ik ook geen aandacht. Ik weet nu wat mijn licht autistische zoontje voelt. Van vlotte jongeman in één keer een zielig hoopje mens, dat is te veel om te verwerken dus ik tracht te vluchten in mijn revalidatiebezigheden.
Afscheid
In mijn gedachten ga ik uren lopen om weer op krachten te komen. In werkelijkheid kost het me een half uur om een blokje om te strompelen, naar beneden kijkend om alle oneffenheden te ontwijken. Stel je voor dat ik struikel?? Thuis gekomen hijs ik me de trap op naar mijn bed en val uitgeput in slaap. Waar ben je nu, vlotte jonge interim-manager? Of moet ik maar afscheid nemen van dat leven? En die k… afasie ook, was het niet genoeg straf dat ik eenzijdig verlamd ben?
2008
Een paar maanden later heeft mijn opdrachtgever mij een re-integratieplek toegezegd om weer te wennen aan werk en vooral om mensen te zien. Hij had zeker goed gesmoesd met mijn vrouw toen hij bij mij thuis was. De week erop strompel ik naar ’mijn werk’. Schaamte of geen schaamte, ik moet er doorheen. Ik vertel tegen mijzelf dat het iedereen kan overkomen, en dat maakt mij zekerder. Die lamme arm en dat been kunnen me niet zoveel schelen. Ik loop al met een stok en een brace. De schaamte is nu alleen nog maar gereserveerd voor mijn stem, die verdomde stem die mij in de steek laat.
Hoofdschuddend
Eerst de portier, een lieve vrouw is dat. Als ik binnenkom met zo’n blik van ‘ik kan er ook niets aan doen’ zie ik een blik vol medelijden. Liefdevol stelt ze mij een paar vragen, maar ik kan niets terugzeggen. Hoofdschuddend kijkt ze me na. Dat is één, nog tweehonderd medewerkers te gaan …
Rouw
De rest van de halve dag op mijn werk ben ik het troetelkind. Ik krijg achter elkaar koffie, aandacht, liefde en vragen die ik amper kan beantwoorden. En ook zie ik een hoop mensen hoofdschuddend weglopen. Als in ‘het komt niet meer goed met die jongen’. En dat brengt het verlangen de knokker in mijzelf weer terug te vinden. Ik weet niet hoe ik het flik maar er moet een volwaardig zinvol leven zijn. Even rouwen en weer doorgaan is het motto voortaan.
Tegenwoordig
En die schaamte? Die heb ik, wel met de nodige moeite, achter mij gelaten. “Ik kan er toch ook niets aan doen” is een zinnige gedachte die ik als een mantra in mijn hoofd geprent heb. Ik prevel hem nog wel eens als ik een spannende aanloop voor een gesprek heb. Net nog met een cardioloog in het ziekenhuis waar ik een lotgenoot, die veel meer last van zijn afasie heeft, assisteerde. En het ging goed, iedereen tevreden. De schaamte ben ik voorbij.
heel herkenbaar jouw verhaal,ik ben de schaamte voorbij,ik bezie mijn ”vorig leven als een mooie herinnering”‘Dit is mijn 2e leven met alle beperkingen,het is aan jou om dit leven zinvol te maken er valt nog zo veel te genieten samen met vrienden,familie en geliefden”,tel je zegeningen’ zeiden de ouderen vroeger,die oorlogen,armoede hadden overleeft en daardoor zo veel kracht hadden gekregen,kijk daarnaar zie de krachtige mensen uit Syrie,alles loslaten en opnieuw beginnen en dat heb jij ook al gedaan met weerhandig.Je mag trots zijn op jezelf,kop omhoog,tel je licht puntjes elke dag en je zult zien hoe rijk je bent,hou vol Siemon,groetjes van Sandra
Dank je wel Sandra voor de bemoedigende woorden!
Beste Siemon,
Ik schaam me totaal niet voor mijn beenbeugel, wandelstok en scootmobiel!
Ik ben er zelfs trots op!
Ze geven me zelfstandigheid en ik kan me er goed mee redden!
Ik weet nog dat je bij mij thuis kwam en we elkaar alleen van twitter en weerhandig kende en dat je zei: ” je loopt veel beter dan ik dacht” en dat ik zei: ” je praat veel beter dan ik dacht”
Ook vroeg ik aan jou hoever je in je acceptatie was, want ik verlangde zo naar die betreffende dag!
Jij zei toen: op een dag word je wakker en dan voel je t gewoon!
Die dag die kwam, na heel veel therapie en tranen en Wat voelt t geweldig om te voelen, dat ik nu ben, zoals ik ben en dat m’n beperkingen bij mij horen!
Groetjes
Dat doet mij zoveel goed te horen dat jij het geaccepteerd hebt. Hulde!
Hallo Simon,een heftig verhaal en zeker als daar afasie bijkomt.
Voor mij was het 2008 ,een hersenbloeding, en ik herinner het begin van het reintergratie traject
mijn collega liep met mij mee na 2 uur werken, zij in ziekenhuisuniform en ik met moeilijk been en arm.
De taxichauffeur knikte naar mijn collega met de mededeling ” dank u zuster” en nam hij mij bij de arm.
Het heeft een half jaar geduurd voordat ik in mijn uniform door de hal durfde te lopen . Later kon ik met eigen auto weer naar huis. Afasie heb ik niet en dat maakt het nog ingewikkelder als je terug komt op je werk.
Dapper dat je je hier uitspreekt.
Dat is heel lief maar je moet mijn ellende niet wegen met een weegschaal tegen het jouwe. Het is allebei even erg want het is jouw ellende. Gelukkig heb je vooruitgang geboekt en ik hoop dat je nog meer vooruitgang zal boeken.
Goed verhaal weer, Siemon.
Ik wil het liefst heel hard roepen dat ik die schaamte totaaaaal niet ken.
Maar zover ben ik nog lang niet.
Ik schaam me kapot.
Als er een lange rij achter me in de supermarkt staat te steunen en zuchten of zelfs vloeken als ik te lang doe over munten tellen of pinnen.
Sorrrryyyy.
Als een fietser boos tegen me schreeuwt “Ben jij soms levensmoe, mafkees!” omdat ik hem niet heb gezien en we daardoor bijna allebei op onze plaat gaan. Sorrrryyyyyy.
Als een ambtenaar van de gemeente mij heel ferm en pinnig opdraagt om mijn naam twee keer achter elkaar te spellen omdat ze denkt, dat ik dronken ben of gek.
Wat dan natuurlijk niet meer lukt omdat ik veel te moe en overprikkeld ben.
“Ik…ben…nie…gek…of dwonke,” krijg ik er nog net uit, met dubbele tong, “ik…heb…Nie…Aangebowe…Hersenletsel!”
Als een kennis opeens heel langzaam en duidelijk tegen me gaat praten en uit gaat leggen hoe een smartphone werkt, omdat hij denkt dat NAH hetzelfde is als achterlijk.
Ik moet er ook maar eens mee afrekenen, met die schaamte,Siemon.
Ik kan er toch zeker niks aan doen.
Allereerst heel dapper dat je je uitspreekt. Dat is de eerste zet. En inderdaad, jij bent slachtoffer van dikke pech, meer niet. “Ik kan er toch ook niets aan doen” is je afsluiting, onthoud dat zinnetje goed, prent het in. Op een goede dag ben je dan over de schaamte heen. Je kan het!
Ik kijk iedere dag vol trots naar onze dochter van 13 jaar. Vorig jaar een ernstige hersenbloeding overleefd. Rechtszijdige verlamming, hemianopsie en ernstige afasie is het gevolg. Maar wat is het een doorzetter en wat is ze positief en wat heeft ze al veel bereikt. Schaamte? Ze wil niet anders zijn dan haar leeftijdsgenoten en wil niets weten van hulpmiddelen maar is dat zo gek voor een meisje van bijna 14 jaar. Ze heeft ons geleerd vooral te kijken naar de mogelijkheden en niet naar de onmogelijkheden hoe moeilijk dat soms ook is.
Zo zie je maar dat 14 jarige meisjes je ook een levensles kunnen geven. Zij is misschien verder in haar acceptatie dan jullie vermoeden en dat is eigenlijk wel logisch. Jullie zitten daar vol liefde maar ook twijfel en onmachtig wat te doen, omdat zij moet handelen en zij doet het gewoon! Ik zou ook zo trots als een pauw zijn.
Ik herken je niet, wist niet dat je vroeger naar binnen was gekeerd en schaamde, jij bent nu denk ik het omgekeerde … heel open en positief … Veel geluk nog, groetjes
Een mens heeft vele gezichten Chesna! Groetjes terug.
Ruim 3 jaar na mijn infarct in een stevige depressie inde acceptatie fase gekomen.dat is volgens mij de messt moeilijke strijd die je kan aangaan(accepteren van een. Iet optimaal meer werkend lichaam)en tevreden zijn met wat je hebt bereikt en hoe ver je nog kan komen.
Als wintersporter me opgegeven voor een vlinic snowboarden bij de vereniging an gehandicapte wintersporters. Ik hoop dasr weer voldoening , passie en plezier uit te krijgen.
Mijn vrouw staat er totaal niet achter. Wat als ik wat breekdan ben ik nog meer afhankelijk van haar.maar het leven heeft ook zijn risico’s anders kan ik wel onder een glazen stolp gaan ziiten (met wandelen kan ik ook struikelen en wat breken?)
Ik wil niet stoken in een huwelijk dus ik blijf maar op de vlakte maar veel succes 😉
De gedachte ‘ ik kan er toch niets aandoen speelt mij nu na 3 jaar na mijn infarct nog steeds parten:ik ging er niet beter van lopen of bewegen, maar sleepte me zo goed en zo kwaad als het ging door het acceptatieproces heen. Geschaamd heb ik me nooit en heb me nooit gestoord aan blikken van medelijden of zuchten van ergernis(omdat ik zo langzaam loop
ik had er iets aan moeten doen: lopen en oefenen, dat had me misschien verder gebracht, dat was een zinniger mantra geweest: ik kan er iets aan doen, zoals de heer Vroom er toch ook iets aangedaan heeft, zo zie je maar weer dat je het een kan doen en het andere kan laten
Daar moet ik zelf ook nog eens goed over nadenken, zoals ik alles wat ik schrijeigenlijk moet redigeren, maar dat maakt helemaal een invalide van me
Ieder maakt zijn of haar eigen keuzes. U zal er wel een goede reden bij hebben.
Omdat mijn li arm na het infarct omhoog staat krijg ik vooral bij de kassa’s vaak te horen goh mevr heeft u kramp? Inhet begin zei ik daar niet zoveel op tegen woordig vertel ik dat na een infarct mijn hersen dit blijkbaar de manier vinden om de linkerkant nog te laten meetellen.
Gelukkig levert dit antwoord hulp op bij het inpakken van de boodschappen in de tas die als ik niet naar mijn hand kijk alsmaar los laat en de boodschappen daardoor vaak overal behalve in de tas terecht komen. Ik vind het zelf best moeilijk uit te leggen dat de linker kant verlamd is en dat ik alleen door concentreren en kijken er naar de hand kan bewegen.net als eten net mes en vork hoe moeilijk nu in gezelschap. Merk wel dat soms de dingen waar ik mij voor schaam dat dat voor anderen soms niet eens een probleem is
Ik heb ook gemerkt dat vooral mijn probleem is, en niet die van een ander. Goede opmerking!
Je verhaal is zeer herkenbaar. Het doet me denken aan de tijd na december 1987 wanneer ik na een herseninfarct halfzijdig verlamd raakte en de revalidatie periode erna. Ik was huisvrouw met twee jonge dochters die ik de eerste jaren met veel hulp kon verzorgen. Het kwam uiteindelijk op zijn pootjes terecht en beide dochters zijn inmiddels alweer jaren geleden uitgevlogen. Zij noemen mij de liefste moeder die er is. Ik heb naast het huishouden dat ik samen met mijn man run, veel tijd te besteden aan vrijwilligers werk. Dat wordt gelukkig heel goed gewaardeerd!
Succes verder met Weerhandig.nl
Als je zo geëerd wordt heb je je tijd tot nu toe goed besteedt Tineke. Gefeliciteerd!
Inderdaad zo herkenbaar, Zit helaas nog niet in die fase dat ik er in geloof dat alles weer op zijn pootjes terrecht komt, Maar blijf het positief inzien.
Je praat al over ‘fases’, en je blijft het positief inzien. En als je even down bent probeer eens te denken aan wat je al bereikt hebt. Het is gigantisch. Het komt wel goed met jou!:-)