Praktijkshock

Ik zat te lunchen met Chin May en Geert (zie: Project Liefde). Zij vertelde dat zij niet meer zoveel vrienden zag. Theoretisch wist ik het wel. Je vrienden verlaten je grotendeels als een life-event hebt meegemaakt. In het geval van Geert een noodlottige val op de fiets in de bergen waarna hij een paar weken in coma was geraakt. Maar nu werd de theorie praktijk. Ik schrok daarvan.

Er waren eens…

Zij hadden heel veel ‘vrienden’. Zij gaf o.a. yoga aan een plaatselijke sportschool met 3000 klanten. Iedereen knoopte een praatje aan met haar als zij door ‘het dorp’ liep. Zij is goed voor 444 facebookvrienden, een enorm aantal. Maar dat ging langzaam weg. Ook haar beste vriendin had haar verlaten. Ze waren ‘uit elkaar gegroeid’ zoals de vriendin verwoordde. Dat allemaal toen zij voor Geert ging zorgen.

Hij was een populaire geluidsman bij de publieke omroepen. Toutes (?) Hilversum kent hem en hij had veel ‘vrienden’ in het werk. Nu had hij er maar een paar echte vrienden van over.

Onvoorwaardelijk

Zij gaat voort. “Ik denk dat liefde daadwerkelijk onvoorwaardelijk is. Alle andere vormen waarin de liefde beleefd kan worden of niet, zoals de verloren gegane vriendschappen, hebben hun definitie in de relatie, vriendschap, collega, familie, huwelijk, noem maar op. Als zo ‘n relatie ophoudt zegt dat niet dat de liefde ook is opgehouden. Slechts de voorwaarden waarop de relatie gestoeld was zijn dermate verstoord, dat het in stand houden ervan niet meer wenselijk is. Let wel in elke relatie dienen beide partijen voldoening te hebben op welke wijze dan ook”.

 Gedachten

Daar moet ik even over nadenken. Gedachten schoten door mij heen. Was het dan wel een echte ‘vriend, of ‘’vriendin? Zij zei: “Vriendschap is blijkbaar een ruilmodel. Een ieder heeft daar wat uit halen. Geert zegt alleen maar ‘zo meteen’, en dat de hele dag lang. Dat is uiteindelijk te weinig voor een vriendschap, zo blijkt. Hoe goed de vriendschap ook was”.

Schamen?

Ook hun woonsituatie laat te wensen over voor een goede vriendschap, denk ik. Geert is aan het huis gebonden en hij komt af en toe buiten. Hij durft niet meer. Heeft hij te veel prikkels, of is hij bang, omdat hij afhankelijk is? Schaamt hij zich, eerst een man van de wereld, nu voelt hij zich misschien als een invalide schim? Ik weet het niet.

Vriend?

Zij zegt vergoelijkend over een goede vriend van Geert. Dat hij de hele situatie van Geert zo triest zo vond. Dat hij bewust besloot niet meer te komen. Het kan er bij mij niet in. Bij haar wel. “Hij kon het niet aan”, zegt zij. “En dat accepteer ik”. Zij is geïnspireerd door het Boeddhisme, en iets als ‘verlangen’ is een oorzaak van lijden. Ik bind daar iets onvoorwaardelijks aan. In voor- en tegenspoed.

Leren

Echte vriendschap is voor mij iets daar verbindt je geen voorwaarde aan. In voor- en tegenspoed ben je voor elkaar. Al gedraag je wel eens gruwelijk. Al ben je verdrietig. Ook al ben je depressief. Ook al maak je niets meer mee. Echte vriendschap blijft. Tenminste bij mij wel. En bij mijn echte vrienden. Zij wel. Zo Boeddhistisch ben ik ook weer niet. Ik moet nog veel leren…