Verslaving

Ik ben lid van alle Facebook groepen die NAH in hun titel voeren. En ik kijk regelmatig of er reacties zijn. Het is zo mooi hoe lotgenoten en partners hier van alles met elkaar delen, meeleven, daar wil ik niks van missen. Daarom kijk ik uh ‘regelmatig’, maar verslaafd? Mijn vriendin denkt daar anders over: “Misschien moet je eens wat minder kijken”, zeg zij … “Als ik wat tegen je zeg, bijvoorbeeld”.

Project

Ondanks dat ik helemaal niet verslaafd ben, praat een klein stemmetje in mijn achterhoofd soms met haar mee. Maar dat negeer ik. Stemmen horen, ik ben toch niet gek of zo! En op het moment is het logisch dat ik niks wil missen. Ik ben namelijk bezig met een project! En niet zomaar een project, maar een Project, met een hoofdletter.

Inzameling

Ik wil een lotgenoot, die geen geld en stem heeft, meer vrijheid geven. Hij heeft een rondje op mijn driewiel-ligfiets gereden en wil ook graag een fiets. Dat is mijn project, deze lotgenoot een (tweedehands) driewiel-ligfiets en daarmee zelfstandigheid, een grotere belevingswereld en gezondheidswinst geven. Daar is circa €1.500 voor nodig. Dus nu ben ik fondsen aan het werven. Hij stond al in het Parool in een rubriek genaamd ‘Amsterdammer helpt Amsterdammer’ dit leverde €750 op.  Het krantenartikel deelde ik op Facebook, in de hoop het resterende bedrag voor hem bij elkaar te sprokkelen. Vandaar dus, dat ik wel regelmatig op Facebook ‘moet’ kijken! Een fiets die te koop stond, was voor hem niet geschikt, toen heeft de eigenaar de fiets geschonken! We mogen deze verkopen om het geld voor een geschikte fiets bijeen te krijgen.

Gulle gift

Een partner van een lotgenoot van een Facebook groep mailde mij dat zij maar liefst €200 euro aan dat project gaf. “Gewoon, omdat ik het nu nog kan, gewoon om een mens blij te maken”. Zij vertelt ook dat haar man altijd veel fietste. Tijdens het fietsen in de bergen van Frankrijk kreeg hij zijn ongeluk, waardoor hij nu een lotgenoot is. Fietsen was zo belangrijk voor hem, dat zijn vrouw het geweldig vind als ze iemand anders dit geluk terug kan geven. Ik ben diep onder de indruk en omdat ik slechts 25 minuten rijden van hen woon, besluit ik een bloemetje te brengen.

Bloemetje brengen

Ik parkeer mijn auto en zie een lief huisje in Bussum. Gebouwd in de jaren twintig, denk ik. Ik bel aan en vrouw opent de deur en heet mij hartelijk welkom. Zij pakt het bloemetje aan en  bemoedert mij meteen, op een positieve manier, door mij uit de jas te helpen. Dan treed ik de woonkamer binnen.

Daar ligt de lotgenoot, onder een dekentje, op de bank. Ik geef hem mijn linkerhand en hij beantwoord hem met de dezelfde hand. Hij kijkt mij ondeugend aan alsof hij grappend wil zeggen: “Lotgenoten hè”. Ze stelt ons aan elkaar voor en zegt meteen dat hij niet kan praten. De lotgenoot protesteert meteen. Hij kan slechts één woord zeggen, maar met zijn gesticuleer, intonatie en zeer expressieve gezichtsuitdrukkingen begrijp ik hem. Ik begrijp dat hij protesteert.  Praten kan hij niet, maar communiceren als de beste!

Geert

Het was een bijzondere middag. De liefde van die twee spatte er af. Hoe zij verliefd naar hem keek als ze vertelde over zijn avonturen toen hij werkte als geluidsman in Noord-Afrika. Ze waren in landen steeds terwijl de Arabische Lente er was (en we weten hoe dat afliep). Hoeveel (verborgen) ellende hij in die landen ook zag, zijn positieve instelling maakte dat hij ermee om kon gaan. Hij kon zijn werk blijven doen, zonder er aan onderdoor te gaan. Hoe intens verdrietig zij keek toen ze vertelde over het fietsongeluk in de bergen van Frankrijk. Over de coma waar hij wonder boven wonder weer uit kwam. En hoe zij vertelde dat zij hem thuis wil verplegen, hoewel de professionals zeiden dat hij naar een verzorgingshuis moest.

Liefde

Ook sprak zij openlijk over de komende geldzorgen, ze zijn allebei ZZP-er. Ze leven in het hier en nu, hoe zij daar wel weer uitkomen, dat zien ze dan wel. “Tweehonderd euro voor de fiets van een wildvreemde,” denk ik meteen. Ik snijd het onderwerp aan, maar zij verwerpt het met een lieve blik. Zij wil een beetje van zijn liefde voor fietsen aan een ander door geven. Ondertussen keek hij  verliefd hij naar haar keek toen ze dit allemaal vertelde. De woorden die hij niet meer kan spreken, spreekt hij met zijn ogen. Ik ben diep onder de indruk. Van hun onderlinge band. En van zijn positivisme, hij zal nog veel verder vooruitgaan denkt hij. Zijn vrouw, de professionals en eerlijk gezegd ook ikzelf, denken daar anders over. Maar het is prachtig om te zien, dat de positieve instelling, die hem in zijn werk overeind hield, hem niet is ontnomen. Diezelfde positieve instelling houdt hem nu ook staande.

Even een bloementje brengen … tweeënhalf uur later reed ik naar huis. Tweeënhalf uur die zo’n diepe indruk hebben gemaakt, dat ik het wil delen. Beduusd, verward, lamgeslagen met liefde. “Gewoon, omdat ik het nu nog kan, gewoon om een mens blij te maken”.

Met dank aan Chin en Geert