“Hoe heet die man ook alweer?”
de vrolijke belevenissen van iemand die een beroerte gehad heeft
Vergeetachtigheid
“Hoe heet die man ook alweer…met die snelle stem…je weet wel…hij is presentator…tv…hoe heet dat programma nu…van de VARA…met die tafelgasten…o ja! De Wereld draait door. Hij had hoe-heet-zij-ook-alweer als gast. Je weet wel. Die vertegenwoordiger van plastic borsten, ik ben haar naam vergeten… die was pas leuk”.
Gesprek
Zo gaat het gemiddelde gesprek dat ik voer. En ‘ze’ weten niet wat ik bedoel. Of veinzen het en lachen dan schaapachtig met mij mee. Ze moeten wel. Ik ben vergeetachtig, en kan geen namen onthouden. Namen van mensen, van dingen, van zaken. Albert Heijn zit in mijn geheugen gegrift. Net zo als de allang failliete Simon de Wit. Die ken ik van kinds af aan als supermarkten. Maar namen als Jumbo, Aldi, C1000 zijn voor mij nieuw. En dat moet uit een denkbeeldig ander laatje tevoorschijn floepen. En dat doen ze niet.
Namen of rugnummers
De naam van mijn zoon weet ik, en van mijn ex, en van mijn nieuwe vriendin. Maar de naam van de dochter van mijn nieuwe vriendin weet ik af en toe niet meer. Hoe lief zij ook is. Daarentegen heb ik een ijzeren geheugen als het gaat om gezichten. En de indruk die zij achter lieten. Ik ben lid van een aantal Facebook-groepen die met zich met NAH bezig houden. Een aantal mensen ken ik beter. Ik weet hoe ze er uit zien, wat zij meegemaakt hebben, waar ze het moeilijk mee hebben. Maar hun naam…
Laatje
Ieder ding heeft zijn laatje. Mijn lange termijn geheugen is sterker dan ooit tevoren. Het lijkt dat de oude laatjes intact zijn gebleven. En de nieuwere zijn met mijn herseninfarct meegestorven. Soms maak ik me wel druk daarom, gelukkig ben ik het de volgende dag alweer vergeten…
Klik hier als je de pillen wel eens vergeet (zoals ik)
Geluk bij een ongeluk? Zo confronterend, jouw verhaal……. gelukkig voor mij alleen als ik moe ben en teveel prikkels heb (gehad). In de Hoogstraat (revalidatiecentrum in Utrecht) kon ik de namen van alle medewerkers, ook waar ik géén contact of behandeling van kreeg. Dus vandaar, voor mij, een geluk bij een ongeluk. nog meer signalen voor mijn vermoeidheid is gapen. Zoals nu, zit ik te lang achter de PC. om dit te schrijven. nu al twee keer 1/2 uur. 3x terug lezen, fouten eruit halen, zinsopbouw bekijken. ….pffff…..! ik ga zomaar weer ff rusten……..! goed weekend kerel!
Het wordt me ook wel eens teveel hoor. Dan word ik stil, nog stiller dan ik al was. Dan probeer ik te denken wat voor mazzeltjes ik nu weer uit mijn hoge hoed tover. Het is een truc, maar wel een hele goede. Of is het meer dan een truc…?
Ach ja, laatst was ik weer even mijn eigen naam vergeten…
Dat is niet erg, of de politie moet je aanhouden of zoiets…
zien jullie ook verschil in bewuste en onbewuste geheugen? ik herken mensen niet, ik kan 1 of 2 kenmerken onthouden maar de volgende keer heben ze het haar anders dan herken ik ze niet. Terwijl ik wel het plaatje voor de geest kan halen hoe ze er de vorige keer uitzagen. Nadat ik het weer weet.
een leuk gesprek sluit ik standaard af met: Als je me volgende keer ziet spreek me dan aan en zeg waar we het over gehad hebben, ik vergeet namelijk mensen maar onthou wel het gesprek.
Maar dit is veel minder vervelend dan steeds niet op woorden komen
Wat nu als het eerlijk wilt vragen en je kan niet op de woorden komen? Dat gebeurt mij weleens…
mischien kun je een tekening maken of een liedje zingen of ergens op wijzen of het opschrijven
Zo herkenbaar. Proberen via linksom of rechtsom, met aanwijzingen een naam proberen duidelijk te maken. Weet vaak precies waar iemand woont. Bij de kerk links af en dan tweede huis aan je rechterhand. Wat voor werk ze doen en waar. Soms zelfs geboortedatum, maar hun naam lukt niet. Tegenwoordig vraag ik eerder dan blijven ronddolen in de apotheekkast in mijn geheugen.
Heel slim Inge, maar wel onthutsend als je familie is…
ja,dat herken ik wel,maar ik dacht dat samenviel met het ouder worden,maar ik probeer tegenwoordig meer in het nu te leven en op recepties enz.,zeg ik eerlijk als er iemand op mij afkomt,zo van ”hoe gaat het nu met je”?heel goed,maar sorry ik ben jouw naam vergeten,maar jouw gezicht herken ik wel,de meeste mensen zeggen dan snel hun naam en achtergrond,dus dan is het probleem opgelost en gaan we in het nu gewoon verder met de te vertellen waar we nu mee bezig zijn,deze methode bevalt mij prima en soms maak ik ook notities na een ontmoeting,, zo van vrouw net roodhaar,ambtenaar welzijn, bij de stadsdeelraad ZO,ans of ik vraag een kaartje,of emailadres,afhankelijk hoe belangrijk het gesprek was,gelukkig heb ik er nog geen last van binnen de vriendenkring of familie
Heel slim Sandra!