Over afasie, onbegrip en tanden poeSTen
Mijn goede vriend gaat dichterbij zitten in de volle kroeg. Anders verstaat hij mij niet. Ik spreek moeilijk, vooral als ik moe ben. Zachter, onduidelijker, meer naar woorden zoekend. Het is ’s avonds om elf uur. Ik had al in mijn bed moeten liggen, maar ik word moe van moeten. Ik ‘moet’ zoveel, even uit […]