Groentje?
Een gastblog van Patricia, 46 jaar. Zij heeft op Koningsdag 2014 een herseninfarct gehad. Ze runt als alleenstaande haar drukke leven met 3 kinderen, sinds haar beroerte met hulp. Gelukkig heeft zij geen uiterlijke verschijnselen, maar innerlijk…
vermoeidheid
Gister wederom te ver gegaan met mezelf. Anderhalf uur, met een verdrietige vriendin aan de telefoon. Op een tijdstip dat ik dat eigenlijk al niet meer had moeten doen. Maar… omdat ik er graag ben voor haar, en zij op mijn tijd niet kon bellen, sta ik NU met haar een zo diepzinnig mogelijk gesprek te hebben, omdat ik er voor haar wil zijn> En ik een gesprek nu eenmaal niet oppervlakkig wil en kan voeren. En staat er een bord Indiaas eten “thuisbezorgd.nl” (kon het niet meer opbrengen om te koken), voor mijn snufferd, koud te worden. Een groentje in het NAH hebben?
één ding tegelijk
Je moet weten, ik was vroeger al niet zo goed in multi-tasken. Vond en vind het ook onzin dat vrouwen dat zouden kunnen. In mijn beleving doen ze daardoor vaak niets ECHT goed! Maar ik heb op Koningsdag een herseninfarct gehad, en sindsdien is multi-tasken of dubbeltaken , wat ik toch vaker bleek te doen dan ik dacht, echt niet meer te doen. Een paar voorbeelden:
- Deksel vliegt van de pan bij afgieten, omdat er een vraag wordt gesteld.
- Fietsen: als ik al fietsende achter/voor/overkant moet kijken, dan stap ik van mijn fiets af, want dat is anders teveel.
- Ik sta met mijn fiets in de hand naar kleinkind van vriendin te kijken, valt de fiets uit mijn handen.
Enzovoorts. Ik word elke dag nog geconfronteerd met mijn cva en gevolgen die dat heeft. Je zou kunnen zeggen, ik ben nog een groentje.
draaierig
Maar oke, terug naar waar ik mee begon. Ik was eigenlijk behoorlijk beroerd na deze dag, misselijk, de hele kamer tolde om me heen. Op het moment dat ik uitgekleed was en in bed ging liggen, stond ik er al weer naast. Wow! Alles draaide! Ik ben dan ook echt een groentje! Telefoon bij de hand, voor als… Uiteindelijk de rust kunnen herpakken, en ervan uit gegaan dat het een gevolg was van een overgelopen hoofd.
lijf leren kennen
Ik vind het echt lastig nog. De andere keuzes die ik moet leren maken, mijn lijf weer opnieuw leren kennen en diens grenzen. Ik ben nog maar een groentje…
Hahah, dank je wel voor de antwoorden allemaal! En ja mischien schrijf ik hier nog wel eens vaker.
Grappig, dat de foto bij het verhaal, al een paar jaar op mijn facebook staat, en het de eerste keer is, dat er wordt gezegd dat het afleidend werkt! Als je namelijk iets beter kijkt en je niet beperkt tot….. Zie je dat ik er zowel een maillot als een legging onderaan heb;-) erg afleidend hoor.
Siemon, volgende keer zonder foto, het draait tenslotte toch om de inhoud van het verhaal 😉
Hoi Patricia,
Leuk om je blog te lezen en zoals voor veel mensen ook voor mij herkenbaar.
Het is voor mij nu net 3 jaar geleden dat ik een herseninfarct heb gehad.
Het gaat idd beter dan 3 jaar geleden maar het wordt niet meer zoals het was voor het CVA.
Ik ben nog steeds snel vermoeid, de bekende druppel in de emmer is er veel sneller…
Stukje bij beetje leer ik om dingen los te laten en niet meer alles willen kunnen wat ik voor het CVA kon en deed.
Het leven is in een rustiger tempo ook mooi en fijn !
Sterkte met alles en hoop nog vaker iets van jou te mogen lezen.
Groetjes Wiebke.
Waarom kijken we op deze foto recht onder de jurk van mevrouw?
Dank! Ik doe mijn best om weer opnieuw mijn grenzen te leren kennen, en langzaam te gaan kijken naar doelen, en dingen die ik nog wel kan! Voor nu nog erg wisselende dagen, zowel emotioneel als qua energie. Of anders gezegd, ik kijk nog niet in dagen maar in dagdelen;-)
Wellicht een tip om je grenzen te leren kennen. Foto’s waarbij men recht onder je jurk kijkt zijn om privé te houden. Doet afbreuk aan je verhaal een foto die zo afleidt. Zonde.
Klinkt erg bekend, en omdat ik begrijp dat je cva van dit jaar was, kan ik je hoop geven: het wordt beter!
Dat van de fiets afstappen bij elke hoek ken ik, maar gelukkig gaat dat over. Net als de moeheid, en de draaiende kamers. Gaat niet helemaal over (weet ik na 6 jaar), maar wordt wel veel beter en komt minder vaak voor. Moed houden dus! 🙂
groet,
Froukje
Ik hen het syndroom van korsakov en was te zien in een reportage van kruispunt op 4 oktober 2009 en 4 juli 2010, zie http://www.uitzendinggemist.nl
herkenbaar ook voor mij je wil gewoon dezelfde zijn als voorheen maar je komt jezelf dubbel en dwars tegen als je dat doet`!!!
sterkte en hoop net als ik op een wonder geef niet op!!!!!!!
Dat klopt helemaal Yvonne, hoe vaak ik gedacht heb : ik draai me om en ga verder met waar ik gebleven was…… niet dus …
Beste Patricia,
Goh, tja het verdriet doet pijn.
En de kinderen? Helpen haar?
Sterkte !
Mij ook trouwens.
Ik heb een rechterzijde verlamd en Afacie.
Groeten Maarten.