Leren lopen na een beroerte?

de vrolijke belevenissen van iemand die een beroerte  gehad heeft

Begin, het idee

De vierde dag na mijn beroerte. Ik kan werkelijk niets. Niet lopen, niet zitten, alleen maar liggen. De fysiotherapeute komt op visite. Een kranige, kleine vrouw die meteen honderduit begint te praten. Ze vraagt waar mijn schoenen staan en ik wijs naar de kast. Ze opent de kast en vindt mijn schoenen. Het zijn nette zwarte schoenen, schoenen die uitstralen: ik ben een man van de wereld! Ik zie mijn Boss-pak hangen, het roept hetzelfde. Maar ik ben geen man van de wereld meer, ik ben een patiënt die een beroerte heeft gehad, met alle eigenschappen van dien: hulpeloosheid is de meest in het oog springende!
Zij zegt dat ik hoge schoenen moet laten brengen. Wandelschoenen of zo. De ergotherapeute is er bij. “En ik ga u leren veters strikken met één hand”, roept zij vrolijk. Dan “benen” zij weg.

Volgende dag, de uitvoering

De volgende dag is de fysio terug. Mijn partner is er ook. En de beroerte ook. Zij zegt tegen de fysio dat ik vooral trap moet leren lopen, omdat ik 3 hoog woon. En zij heeft hoge schoenen bij zich, die ze me aandoet. Ik laat mij alles aanleunen, ik wil vooral slapen. Een rolstoel wordt voorgereden. Op het moment dat ik hulpeloos naar mijn vrouw kijk, sleept de fysio mij overeind. Zij laat er geen gras over groeien. Ik sta wiebelig en plaats mijn gewicht is op de linkerkant. Stel je voor dat ik op de rechterkant leun, dan stort ik in. Het been is immers verlamd. Ik blijf stokstijf staan, hoe ze ook aan me sleurt. Ik kan niet praten maar ik ben niet gekke Henkie!

De fysio zei: “Dat is wennen hè, nu sta je. En straks loop je, let maar op.” En ze geeft me een heel licht duwtje naar voren, maar zo snel geef ik me niet gewonnen. “Je moet me vertrouwen” en ze duwt iets minder licht, zodat ik gedwongen naar voren stap met mijn verlamde voet. “Hé, ik blijf staan”, denk ik. Alsof ze het weet zegt ze: ”Als je been gedeeltelijk verlamd is door een beroerte, is het 99 van de 100 keer een paar buigspieren, niet de strekspieren in het been, daarom kan je staan.” Ik dank God op mijn blote knieën, nu nog bukken…

Resultaat

In een mum van tijd leert zij mij daarop de volgende dagen lopen, ook op de trap. Langzaam en mijn hand grijpt alles vast wat stevig genoeg lijkt. Dat heeft die kleine fysio maar mooi geflikt. Het begin van mijn herstel.

Ik ben benieuwd naar oplossingen. Hoe ben jij weer handig geworden? Geef hier je reactie.