Een fietstocht: “Ik weet de weg…”

Terwijl ik mijn Facebookberichten scan, valt mijn oog op de Raisin Hope fietstocht. Het trekt mijn aandacht. Fietsen is de enige sport die ik nog beoefen en dan is het ook nog eens voor een goed doel: NAH! Dit evenement lijkt wel specifiek voor mij georganiseerd en op mijn lijf geschreven. Ik meld mij aan, zet het in mijn agenda en pomp mijn banden alvast op. Dat is trouwens niet eenvoudig met één hand; het slangetje schiet er steeds af, dat ^/$#@! franse ventiel! Maar uiteindelijk ben ik er helemaal klaar voor. Nu kan er niets meer mis gaan.

Spaarnwoude

Onder het mom van ‘een goede voorbereiding is het halve werk’, rijd ik alvast met de auto de te nemen route naar de start van het parcours. Als geboren en getogen Amsterdammer, die jaren in Haarlem schaatste, vind ik de weg naar Spaarnwoude met mijn ogen dicht. Drie kwartier fietsen, schat ik. Het belooft een mooi dagje uit te worden. Het is niet vaak zó leuk om iets voor het goede doel te doen.

Noordzeekanaal

Dan is de grote dag aangebroken. Er schijnt een lekker zonnetje en het is niet te warm. Kortom perfect fietsweer. Ik heb er zin in en fiets vol goede moed Amsterdam uit. Een beetje het Noordzeekanaal aanhouden, een ietsiepietsie de N202 aanhouden, maar vervolgens met de fiets de toeristische route. En verder zijn de route-aanwijzingen van de ANWB zo gedetailleerd, dat zal allemaal wel goedkomen.

Helicopter

Nu alleen nog maar naar het fietsparcours in Spaarnwoude en het fietsfeest kan beginnen. Here I come! Ik fiets langs de schoorsteen van de energiecentrale, langs bedrijven die allemaal ‘dingen’ doen in de haven en een schijnbaar verlaten winkelcentrum met een enorme Kwantum. Even later kom ik langs de Fietsenbewaarplaats van de gemeente Amsterdam. Allemachtig, wat een van god verlaten megagroot veld met duizenden fietsen. Je zal je fiets maar net even verkeerd geparkeerd hebben bij het Centraal Station. Hoe kom je dan hier? In the middle of nowhere. Met je helicopter? En als je er al komt, hoe moet je dan in hemelsnaam je fiets vinden zolang die niet fluoriserend roze is?!

Kronkelen

Ik kom bij een T-splitsing. IJmuiden rechtsaf, over linksaf wordt op het bordje niks gezegd. IJmuiden dan maar. Ik fiets een zijkanaal over met een gemaal. Raar, maar dat zal wel horen. Dan ga ik het bos in. Er is geen weg recht. Een beetje zoals we in de jaren ’70 wijken bouwden, kronkelen alle wegen tot ik er een beetje misselijk van begin te worden. Alternatieven zijn er niet. Het is mooi weer maar bewolkt, dus de zon kon mij ook geen aanwijzingen geven en mijn mobiel had geen bereik. Ik blijf dapper fietsen… en fietsen en fietsen totdat ik ontdek dat ik die boom al eerder had gezien. Ik ben verdwaald.

GPS systeem?

Wat is er mis met het genetisch aan de man toegewezen, ingebouwde GPS systeem? Mannen verdwalen nooit en ik al helemaal niet. Helaas kan ik aan niemand anders de schuld geven; ik heb het zelf voorbereid, ben zelf op pad gegaan en ook zelf verantwoordelijk voor de ‘toeristische route’ die ik vandaag nam. Had ik nou toch maar die saaie weg naast de N202 genomen.

Evenement

Heel wat heen en weer gedwaal verder kom ik, anderhalf uur te laat, dan eindelijk aan bij de wedstrijdtafel. Compleet kapot. Op de vraag of ik aan de 100 km of korter deelneem, kan ik alleen maar uitbrengen dat ik al 200 km heb gefietst en dat ik alleen maar water wil. Om een lang verhaal kort te maken, ik heb niet aan het evenement deelgenomen. Het hoge woord is er uit.

Ander onderwerp!

De terugweg fiets ik in 1/3de van de tijd van de heenweg. Hoe dat nou weer kan? Ik heb wel een lekker kleurtje opgedaan en ben op plekken geweest waar ik nog niet eerder was geweest. Vergelijkingen met tomaat en dergelijke beloon ik met hardgrondig zwijgen. Over mannen en kaartlezen wil ik het vooral niet hebben. Ander onderwerp!

PS: als je wekelijks de blog wilt lezen en bent vergeetachtig, zoals ik, kan je hier gratis abonnee worden van mijn nieuwsbrief

geredigeerd doortoetsmijntekst weerhandig