Duizend bommen en granaten

Mijn zoon wordt 18 en daarmee, in ieder geval wettelijk, behoorlijk zelfstandig. Hij moet hiervoor van alles regelen en als behulpzame vader help ik een deel van de papierwinkel bij elkaar te zoeken. Tenminste, ik balanceer op het slappe koord dat hij spant van helpen (wat betekent dat Pa?) tot zelfstandigheid (dat kan ik zelf wel Pa!). Uiteraard is er altijd een document onvindbaar.

Kapitein Haddock

De halve kast gaat leeg. Ik vind van alles. Nietjes (altijd feest om eenhandig de nietmachine bij te vullen), foto’s van vroeger (mijn vriendin en ik waren toen al een leuk stel), ondefinieerbare zaken die ik maar snel in de vuilnis laat verdwijnen, en een stripboek van Kuifje waarin kapitein Haddock veelvuldig ‘1000 bommen en granaten’ roept.

Mannendingen

Ik pak een foto en denk terug aan het begin van de zomer toen ik (aldus mijn vriendin) een mannenweekend had waarin ik met zes mannen, een heel weekend lang mannendingen ging doen. We gingen met een vriend en historicus, met een fascinatie voor de eerste Wereldoorlog, naar Verdun, één van de bekendste slagvelden in die periode. Dagelijks vinden lokale boeren daar nog 1000 bommen en granaten. En één van de vrienden ook. Maar daarover later meer…

Zin

Toen een vriend mij vroeg voor het ‘mannendingweekend’ reageerde ik enthousiast, maar ik waarschuwde tegelijkertijd: “Je weet wie je meeneemt met alle sores van dien, maar okee ik besluit mij over te geven aan jullie zorgen.” Dat had hij in zijn oren geknoopt. Een riante plek in de geleende auto, snoep, eten en drinken en een schoudermassage onderweg en ook nog voorgereden tot voor het huisje op de camping. Kosten noch moeite waren gespaard om mij het naar de zin te maken. En dat had ik.

Afdaling

We gingen avondeten in de stad. Een maaltijd en vele biertjes later gingen we met de Bob naar de camping. Die was inmiddels afgesloten door een slagboom. De deur naast de slagboom was open en voor mij lag een steile afdaling naar het huisje. Ik moest er aan geloven en geholpen door een paar pilsjes te veel, enige overmoed en mijn vrienden lukte het. Ik lag al snel lekker te dromen over wat de volgende dag mij zou schenken.
De volgende ochtend aanschouwde ik in onbeschonken toestand de camping bij daglicht en kon me nauwelijks voorstellen dat ik die afdaling daadwerkelijk had ondernomen. ‘Eens en nooit weer’, nam ik me heilig voor.

Leuning

Het is daar überhaupt wat heuvelachtig bleek de volgende dag. Sterker nog, Verdun is op en tussen heuvels gebouwd, geen meter loopt er recht. Ik nam mij voor altijd een trapleuning te eisen, anders ging ik niet mee. Gelukkig waren meer kreupelen mij voor gegaan, zeker oud-strijders, want er was er bijna overal wel één. En waar er geen leuning was bleef ik in de auto zitten en appten mijn vrienden mij wat foto’s zodat ik het e.e.a. toch meekreeg.

Snurken

Gelukkig herhaalde het avondrecept zich. Lekker eten, te veel drinken, camping niet toegankelijk voor auto’s, de huiveringwekkende afdaling (alle goede voornemens ten spijt als de drank in de man is…) en diep slapen. En vermeend snurken. Heel hard, zeiden de mannen. Ik weet van niets, had er totaal geen last van en zwoer dat ik niets had gehoord…

Granaat

Ik kijk naar de foto in mijn hand. Daar staat hij, mijn vriend, goed opgeleid, mooie vrouw, drie bloedjes van kinderen, met een granaat in zijn handen. Het was me het weekend wel…

geredigeerd doortoetsmijntekst weerhandig