de vrolijke belevenissen van iemand die een beroerte  gehad heeft

Ik lig in het revalidatiecentrum met een beroerte. De fysiotherapeute zegt dat ik eens een sling moet proberen om mijn wiebelende rechterarm rust te gunnen. Ik begrijp dat een “sling” een soort mitella is die mensen met een beroerte vaak om hebben. Ze verwijst me naar het OIM, een werkplaats onder het revalidatiecentrum. “En als je daar toch bent, neem ook een wandelstok, want volgende week gaan we buiten wandelen” zegt ze. “We gaan weer een echt heertje van je maken!” Ik schiet overeind in mijn rolstoel. Het is voor het eerst dat iemand zegt dat ik “beter” ga worden van een beroerte. Ik straal bij de gedachte.

De volgende dag moet ik een rustperiode tussen de psycholoog en de ergotherapeute in houden. Maar ik ben te nieuwsgierig naar de sling en de wandelstok. Op naar het OIM onder in het gebouw. Bij de balie leg ik met handen en voeten uit waar ik voor kom. Ik moet een afspraak maken voor volgende week en geld meenemen want “Voor niets gaat de zon op” zegt de baliemedewerkster al even zonnig. Een afspraak? Wat een bureaucratie, ik wil gewoon iets kopen!

Zelf een sling maken is toch niet moeilijk?

’s Avonds komt mijn partner langs. Ik vertel haar het verhaal zo goed als ik kan. Zij verkeert nog in lichte staat van paniek. We zijn allebei ZZP-er dus nu runt zij het hele huishouden op één portemonnee. Zij is zuinig en stelt voor dat zij de sling maakt. “Zo moeilijk kan het toch niet zijn…”. Twee dagen later komt zij met de sling. Hij ziet er op het eerste gezicht goed uit. “Daar kan ik wel mee aankomen bij een beroerte congres”, denk ik stoer.

Een week later zit ik in de wachtkamer bij het OIM. Een man komt naar mij toe, stelt zich voor en rijdt mij naar een kamertje. “Meneer Vroom, wat kunnen wij voor elkaar betekenen?”. Ik leg uit dat ik een wandelstok wil. Hij kijkt wat sip. Geen leuke moeilijke klus, heeft hij hier 4 jaar voor geleerd, gewoon een wandelstok verkopen! Hij herstelt zich, gaat in de professionele houding staan en loopt weg om wat wandelstokken te halen. Teruggekomen kies ik er één uit. Hij rolt mij terug naar de balie, en ik reken af.

Na twee weken valt de sling langzaam uit elkaar. De naden raken los en hij zit niet echt lekker. Het hele procedé bij het OIM herhaalt zich. Ik kan me niet voorstellen dat zo iets makkelijks als een sling en een wandelstok zoveel expertise en tijd vragen, maar ik heb de woorden niet om dat te zeggen. Dus ik laat het maar gaan…, het leven na een beroerte is niet altijd leuk.

Ik ben benieuwd naar andere oplossingen. Hoe ben jij weer handig geworden? Geef hier je reactie.