de vrolijke belevenissen van iemand die een beroerte gehad heeft

klik hier voor het eerste deel

Slopen of niet slopen, that’s the question

“Er zit niets anders op dan hem achter te laten” zeg ik krachtig, maar me hart huilt van binnen. Ik schrijf op mijn mobiel ‘nieuwe bewoners waarschuwen dressoir’ en ‘timmerman zoeken’.  De laatste moet maar uitzoeken hoe hij gedemonteerd wordt.

Op naar de Transvaalstraat

We zijn onderweg naar de Transvaalstraat. Mijn buurjongen op mijn ligfiets, de verhuizers in de verhuiswagen, en ik in mijn kleine autootje. Ik heb van te voren al een gehandicaptenparkeerplaats voor de deur aangevraagd dus dat moet goed komen met het parkeren van de verhuiswagen . Het is maar een klein eindje, minder dan een kilometer. Mijn vriend heeft afscheid genomen, want hij moet werken. Maar er staan al twee nieuwe vrienden klaar, hoop ik. Alles gaat op schema en ik rijd vrolijk de Transvaalstraat in. Weer een lichtpuntje. Maar wat is dat???

Barricaderende Steiger

Er staat een steiger voor mijn deur, niet een beetje. Stijf voor mijn deur!!! En of dat niet genoeg is staat er een vreemde auto op mijn net aangelegde gehandicaptenparkeerplek. Ik parkeer ergens anders, stap verbouwereerd uit en kijk naar boven. Daar staan twee mannen ‘iets’ met kozijnen te doen. Door mijn afasie ben ik te opgefokt om te gaan schreeuwen. Gelukkig neemt een verhuizer het woord. Hij roept naar de mannen en ze kijken op van hun werk. Hij groet vriendelijk en zegt: “We staan hier met een verhuiswagen vol spullen maar we kunnen er niet in.” Een slungelige man zegt van boven:”Dan heb jij een probleem, kom over drie dagen maar terug.” Ik denk dat ik ontplof, zo een onzin heb ik nog nooit gehoord! Buurtbewoners doen de ramen open, “eindelijk weer wat te doen in de Transvaalstraat” lijken ze te zeggen.

Opstootje

Al snel ontstaat er een opstootje waar de buurt driftig mee discussieert. Woorden als “ze staan gewoon te werken, wees blij dat ze werken!” en “die man moet toch gewoon zijn huis in en uit, kijk! Hij is nog gehandicapt ook…” swingen heen en weer. Blijkbaar ben ik een bezichtiging waard want het opstootje kijkt mij al nieuwsgierig aan.

Als het niet op de gewone manier kan…

De verhuisjongens hebben wel eens voor een heter vuurtje gestaan. Eén klimt naar de voordeur met mijn sleutels en gaat naar binnen. Al snel schuift hij het voorraam open. De andere verhuizer rijdt de truck zo ver mogelijk achteruit en begint uit te laden door het raam. Lichtpuntje zoveel: de verhuizing loopt. Nu ik nog, naar binnen weliswaar.

Bureaucratie

De woning huur ik van ‘Stadgenoot’, een van de grootste woningbouwverhuurders van Amsterdam. Ik bel hun servicenummer. Nu rustig worden, rustig. Ik stel mij voor en schets het probleem. “Even kijken in het systeem” zegt een mannenstem. “Er is geen opdracht voor gegeven” en hij zwijgt. Bureaucratie is hier ook al aangeland en wel bij die man. Ik leg zo rustig als mogelijk is dat er de steiger niet in het systeem staat, maar wel fysiek voor mijn huis. “Wie is de opdrachtgever dan?” Ik leg iets minder rustig en hakkelend uit dat de hele buurt eigendom van Stadgenoot is. “Dus ik neem aan dat niet een gewoon een bewoner de opdracht gegeven heeft, misschien ligt het aan het systeem?” Rustig, rustig, rustig blijven. “Ik snap er ook niets van, maar ik verbind je door met de buurtconciërge. Hij loopt in uw richting”

Wordt vervolgd…

Met dank aan Marloes Juffermans, zij heeft het begrip ‘lichtpuntjes’ geïntroduceerd in de NAH-wereld. Lees hier de lichtpuntjes van Marloes Juffersmans