Leren lopen na een beroerte?
Begin, het idee
De vierde dag na mijn beroerte. Ik kan werkelijk niets. Niet lopen, niet zitten, alleen maar liggen. De fysiotherapeute komt op visite. Een kranige, kleine vrouw die meteen honderduit begint te praten. Ze vraagt waar mijn schoenen staan en ik wijs naar de kast. Ze opent de kast en vindt mijn schoenen. Het zijn nette zwarte schoenen, schoenen die uitstralen: ik ben een man van de wereld! Ik zie mijn Boss-pak hangen, het roept hetzelfde. Maar ik ben geen man van de wereld meer, ik ben een patiënt die een beroerte heeft gehad, met alle eigenschappen van dien: hulpeloosheid is de meest in het oog springende!
Zij zegt dat ik hoge schoenen moet laten brengen. Wandelschoenen of zo. De ergotherapeute is er bij. “En ik ga u leren veters strikken met één hand”, roept zij vrolijk. Dan “benen” zij weg.
Volgende dag, de uitvoering
De volgende dag is de fysio terug. Mijn partner is er ook. En de beroerte ook. Zij zegt tegen de fysio dat ik vooral trap moet leren lopen, omdat ik 3 hoog woon. En zij heeft hoge schoenen bij zich, die ze me aandoet. Ik laat mij alles aanleunen, ik wil vooral slapen. Een rolstoel wordt voorgereden. Op het moment dat ik hulpeloos naar mijn vrouw kijk, sleept de fysio mij overeind. Zij laat er geen gras over groeien. Ik sta wiebelig en plaats mijn gewicht is op de linkerkant. Stel je voor dat ik op de rechterkant leun, dan stort ik in. Het been is immers verlamd. Ik blijf stokstijf staan, hoe ze ook aan me sleurt. Ik kan niet praten maar ik ben niet gekke Henkie!
De fysio zei: “Dat is wennen hè, nu sta je. En straks loop je, let maar op.” En ze geeft me een heel licht duwtje naar voren, maar zo snel geef ik me niet gewonnen. “Je moet me vertrouwen” en ze duwt iets minder licht, zodat ik gedwongen naar voren stap met mijn verlamde voet. “Hé, ik blijf staan”, denk ik. Alsof ze het weet zegt ze: ”Als je been gedeeltelijk verlamd is door een beroerte, is het 99 van de 100 keer een paar buigspieren, niet de strekspieren in het been, daarom kan je staan.” Ik dank God op mijn blote knieën, nu nog bukken…
Resultaat
In een mum van tijd leert zij mij daarop de volgende dagen lopen, ook op de trap. Langzaam en mijn hand grijpt alles vast wat stevig genoeg lijkt. Dat heeft die kleine fysio maar mooi geflikt. Het begin van mijn herstel.
Ik ben benieuwd naar oplossingen. Hoe ben jij weer handig geworden? Geef hier je reactie.
Ook ik heb een beroerte gehad in aug 2018, drama.
Beroerte gebeurde in praktijk huisarts, achteraf mijn geluk geweest, snel in dichtsbijzijnde ziekenhuis, kreeg propje niet weg en toen door naar UMC waar het wel lukte.
Toen het besef kwam wat er aan de hand was, stond de wereld voor mij stil.
Na revalidatie van keihard werken en de juiste professionele therapie, kon ik na 6 weken naar huis en dan begint het pas, weg uit veilige omgeving en sta je er alleen voor, manlief overleden!
Links aangedaan als linkshandige! Oefenen, oefenen en nog eens oefenen, nu 2 jr later, zelfstandig lopen maar niet als voorheen, spreken gaat goed tot de vermoeidheid toeslaat, mijn depressie en huilbuien over wonnen, maar met deze beperking vind ik het leven zeker nog de moeite waard, alleen knokken en nog eens knokken. ik wens u het allerbeste en ooit gaat het beter met u, blijf positief.
hartelijke groet, Els
Dankjewel, ik heb dat wat jaren terug geschreven dus alles verandert en dat ook. Ik wens je ook veel geluk!
Hallo meneer
Ik wil over me man praten
Heeft ook cva of tia hij kan ook niet lopen en zitten, nu anderhalf bijna hij praat niet
En hij is 24uur suf gewoon
Dokter bij gehaald gekeken en zo
In zijn uitslag was niets te zien ,
Wat nu
Kunt u voor mijn even wat vragen beantwoorden alstublieft Gr. Aicha
Wat naar. Mail maar naar info@weerhandig.nl
Wat heb jij, je omgeving en je zus het zwaar. Ik kan jullie alleen maar sterkte wensen. Als er iets is wat ik voor jullie kan doen dan zeg je het wel hè.
Dank je wel.
Het is allemaal erg onwerkelijk.
Maar wat ik hier lees geef me goede moed dat mijn zus weer wat opkrabbelt misschien niet hoe het met haar ging maar dat doet er niet toe. Vandaag besefte ze wat ze heeft gehad wat erg verdrietig is om te horen .( Haar vriend houd ons op te hoogte)
Het word allemaal afwachten..
Ja het is zwaar maar voor mijn zus zwaarder ,maar net als ik een vechter.
Dank je ik zal eraan denken.
Monique
Allereerst vind ik vreselijk voor je dat je een CVA hebt gehad Petra. Ik kan je moeilijk van hier uit beoordelen en als leek helemaal niet. Als je niet tevreden bent over je ergotherapeut bespreek het dan met haar. Als zij niet naar tevredenheid antwoord bespreek het dan met je revalidatie-arts of vraag een second opinion in een ander revalidatiecentrum of bij een vrij gevestigd ergotherapeut. Sterkte met je verdere revalidatie!
Mijn zus Petra ( 53 jr) heeft afgelopen zaterdag een dubbelzijdige beroerte gehad ( eigenlijk 3 beroertes) ze is zaterdag gelijk geopereerd in Zwolle .
De 1e dagen is ze slapend gehouden..sinds gisteren is ze wakker ademt zelfstandig. En ze leeft nog waar we heel blij om zijn. Ze kan niet slikken en haar benen zijn verlamd ( wat ik begreep allebei.. wel door spasme de 1e dagen ) haar linkerkant van haar gezicht blijft wat achter. En haar herinneringen trouwens ook.
Maar ze kan praten.
En ze is stabiel.. Ik hoop natuurlijk dat ze zo toch wat meer kan en wat ik zo gelezen heb heb ik goede hoop. Maar het is natuurlijk afwachten. Ze krijgt ieder geval genoeg steun .. Ze is een vechter.
Tuurlijk maak ik me ontzettend veel zorgen om mijn zus.
wauw inge,klinkt als goede vooruitgang ook voor je hand arm,vraagje ik hebna cva halfzijdige verlamming opgelopen links,loop met elleboogkruk6mndn revalidatie ahem geweest niks vanuit hand arm aan verbetering,enige wat ze daar aandroegentijdens ergo uit een boekje “die zit oefeningen”een doek over tafel naar voren schuiven bv,geen enkele andere stimulatie mbv machines of iets dergelijks,erg nieuwsgierig naar ervaringen v anderen hoe weer beweging kunnen teweegbrengen in arm hand,en vooral na hoeveel tijd nog verbetering,het is een jaar geleden bij mij vandaar.Petra
Dat zou ik ook erg fijn vinden als dat zo zou zijn.
Ma 10 jaar kan ik zeker meer met mijn aangedane kant maar 100% beter zal het nooit weer worden.
Dat kan alleen als je hersenen weer voor 100% gaan werken.
Tot nu toe is dat nog niemand gelukt.
Verbetering is altijd mogelijk maar ga er niet van uit dat het ooit weer wordt zoals voorheen.
Gr Diederik
Een konijn mag ook niet zonder toezicht door het huis zwerven, omdat onder deze omstandigheden waarschijnlijk kauwonderzoek zal plaatsvinden.
Hahaha!
Hallo Siemon
IK werk als begeleider voor de Stichting NAH (niet aangeboren hersenletsel) en coach clienten met een NAH.
Een aantal van deze clienten hebben een l of r zijdige hersenbloeding gehad met o.a. daarbij de complicatie dat men l of r deels verlamd is in been en arm.
Ik heb de ervaring opgedaan dat clienten, met de juiste ondersteuning en enthousiasme van mij als coach, weer meer de aangedane ledematen kunnen gebruiken. Mijn vraag is, kan een client met de juiste fysio en de juist training weer richting 100% gebruik en kracht van de ledematen komen daar waar ze nu 40% of 50% kracht hebben.
Vwb de armen en dan met name de handen heb ik gehoord dat wanneer je je alleen op de aangedane hand concentreert dat je ook het gebruik van die hand kunt verbeteren ….
Heb je tips / advies voor mij ?
bij voorbaat dank en groet
Rob
Leuke en inspirerende vraag en ik wou dat ik positief kon antwoorden maar helaas is het niet met de huidige stand van wetenschap niet het geval. Een beroerte kan op zoveel plekken en in zoveel gradaties van de hersenen komen dat het niet alleen het doorzettingsvermogen van de patiënt zelf of het enthousiasme van degene die het proces begeleid die de doorslag geeft. Het is mede afhankelijk welke schade hersenen hebben en in welke mate de hersenen de schade met andere delen compenseren (plasticiteit van de hersenen). Wel is het voortdurend prikkelen van de aangedane kant, zoals spiegeltherapie, altijd goed voor het mogelijke herstel. Maar zekerheid heb je nooit. Ik adviseer je een revalidatie-arts te spreken te krijgen want die weten er veel meer van dan een leek als ik.
Mijn vader heeft een herseninfarct gehad 2 en halfweg week terug en is Lings verlamt er is daar nog geen verbetering in gekomen hij moet nog gaan revelideren zou het nog goed kunnen komennik ben co bang en vind zo erg voor mijn vader
Ik mail je even
Ik heb 5 jaar geleden een Hersenbloeding gehad met uitval van mijn gehele rechterzijde. Praten was ook niet meer aan de orde. Ik ben vanuit het ziekenhuis overgebracht naar een revalidatiecentrum (Heliomare) waar tot mijn eigen verbazing veel van mijn funkties weer terugkwamen. Ik ben amateur-klarinettist en dat kon ik toen wel vergeten want de funktie van mijn hand was ook weg. Totdat ik merkte dat er langzamerhand weer beweging kwam in mijn vingers. Ben toe als een gek gaan oefenen en inmiddels gaat het weer een stuk beter. Maar alleen mijn been en voet blijven achter. Ik kan wel lopen maar met een brace en korte stukken. Ik train wekelijks in de fitness om de boel los te houden en fiets regelmatig. Is er na zo’n lange tijd nog verdere verbetering mogelijk?
Zo grappig dat ik ten tijde van de reactiereeks hierboven ik nog lekker lui in mijn ziekenhuisbed lag te dweilen, 1 x per dag afgewisseld met een poging van de fysio om mij over de gangen te jagen op mijn roze hardloopgympies (whaha die gast is gek, dacht ik… ik kan helemaal niks), enkele dagen later ging ik in rolstoel het revalidatiecentrum binnen waar ik gelukkig echt (echt is voor mij zonder hulpmiddelen) heb leren lopen… nu loop ik als het moet 6km en train ik ervoor om in juni 2018 de Mont Ventoux op te lopen (21km met gem. 8% helling). Er is heel veel mogelijk. Mijn arm en hand zijn trouwens ook weer erg goed gekomen!
Je moet doorzetten en of je de hoofdprijs krijgt dat moet je afwachten, bij jou gelukkig wel. Veel ‘plezier’ op de Mont Ventoux. Laat je het even weten als je geweest bent?
In juni 2018 heb ik 11 kilometer (iets meer dan de helft) van de Mont Ventoux gelopen, deels 10-11% helling en deels 7%: het was warm en zwaar maar ik ben bovenaan geraakt: wat een overwinning op mezelf na alle ellende en hard trainen. Een mooie dag was het en ‘s avonds hebben we het gevierd. Twee weken geleden ben ik naar de Dolomieten geweest om daar te wandelen: onmogelijk steil daar, maar toch 2 flinke wandelingen gemaakt. Het begint al minder bijzonder te worden, maar terugdenkend aan de situatie net na mijn herseninfarct maakt me nog altijd trots op hoe ver ik ben teruggekomen. Het komende jaar wil ik me gaan richten op het terugvinden van mijn routine met fietsen (2-wiel), zonder grote apoteose maar vooral om zonder angst op de fiets te kunnen stappen voor wat dan ook. Er zullen nog steeds nieuwe doelen volgen.
Gewoon doordouwen Inge! Op naar nieuwe uitdagingen.
In de eerste weken in het ziekenhuis (UMCG) beginnend met rechtop zitten op bed, uit bed zittend op een stoel.
Langzaam gaan staan en een tijdje recht op staan.
Daarna met kleine stapjes begonnen, eerst om het bed heen.
Op het laatst met hulp van fysiotherapeute en stagiaire een rondje over de afdeling.
Wat was ik trots op mezelf.
Na ziekenhuis naar Beatrixoord te Haren.
Daar verder opgebouwd met lopen, begonnen op een loopband hangend in een harnas.
Op deze manier werden de hersenen gestimuleerd om te lopen.
Daarna achter de rotator, met 1 hand vast houden over de gang naar zelfstandig lopen.
Ik ben lopend uit Beatrixoord gekomen.
De jaren ernaar door te fietsen mijn conditie enorm verbeterd, het lopen ging daardoor ook steeds beter.
Door het bewegen kan ik nu steeds meer, al gaat het nu langzaam er is nog steeds vooruitgang.
Hert besef van de halfzijdige verlamming kwam toen ik met de tillift vanuit mijn zoekenhuisbed een rolstoel in ging. huilend door de lucht, doodangsten van het besef dat het serieus mis was. ik ging de weken ervoor lopend het ziekenhuis binnen om geopereerd te worden aan een flink aneurysma. tijdens het clippen sloeg de pech toe. boem, bloeding en infarct. ik ontwaakte na een tijdje en ontdekte dat mijn spraak, kracht en motoriek nietmeer werkte. uiteindelijk naar heliomare gegaan, lang in een rolstoel gezeten tot ik op een ochtend vroeg op ik mocht staan. ik voelde gewoon dat het ging lukken! met hulp lukte dat inderdaad, daarna veel geoefend en van de rollator naar de 4 poot, van de 4 poot naar de wandelstok tot los!toen de trap nog op maar ook dat lukte. ik loop nog niet netjes genoeg en mijn hersenen kunnen snelle bewegingen niet handelen, maar…ik loop en sta rechtop. helaas herstelde mijn arm/hand niet maar mijn spraak wel.
op de vraag…hoe ben jij handig……: door veel te doen en erg vindingrijk te zijn. ik loop voor niets weg. en wat niet lukt zoek ik een oplossing voor. dat geeft moed en kracht om mezelf te blijven ontdekken en ontwikkelen in mijn 2.0 rol. vermoeidheid slijt ook maar hoe goed het ook nu weer gaat, dat cva blijft een rode ingrijpende draad.
Dat moet je een plek geven in je leven, het gaat nooit meer weg, dat weet ik maar al te goed. En je bent een vechter en hebt de slagen gewonnen zo te lezen. Als een perfectionist heb je altijd nog wat te winnen en daar ga je ook voor. En het leven gaat verder en dat lukt jou goed zo te lezen aan je facebook-account!
klopt want wat op facebook staat…klopt siemon 🙂
Herkenbaar. Links verlamd geweest. Inderdaad de angst voor de eerste keer staan dat je valt. De sta tafel ( ook heel apart hoor) om spieren aan te sterken, lopen met de fysiotherapeut . Lopen, lopen en nog meer lopen. Goddank kan ik nu zeggen dat ik weer loop , 5 jaar later
Gelukkig wel en dat heb jij maar voor elkaar gebracht!
Mijn naam is Ashley en ben 27 jaar. Helaas heb ik al 2 cva’s gehad. Mijn rechter kant is deels verlamd. Of de sturing is niet goed. Herken de angst! Met een evo leren lopen. 4.5 km red ik. Daarna sleept mijn voet en ben ik erg moe.
4,5 km is al heel veel! Dat je dan moe bent is logisch.
Ik irene nu 43 ben linkszijdig verlamd ik ben begonnen met alleen staan aan een sta tafel waar ik elke dag wekenlang 15minuten moest staan met behulp van riemen zodat ik niet naar achter zou vallen.toen ik eenmaal goed kon staan werd me pas geleerd om stapjes te lopen beetje bij beetje.
Nu kan ik toch al zo’n 1000 meter lopen maar ben dan wel moe.
Moeheid blijft een rol spelen maar gaat ook steeds beter.
Oefenen, oefenen en oefenen maar dat zit wel goed bij jou lees ik. Op voor de 1100 meter!