Ik laat het water van de douche warm worden. Wat stinken mijn voeten. Eén ding tegelijk, ik ga eerst mijn voeten wassen. Ik buk naar voren, ik red het nog niet. Ik buk nog verder, en nog verder… en ik red het nog steeds niet. Mijn beroerte wint het van mijn wil. Mijn verlamde been begint te trillen, een teken dat ik weer rechtop moet staan. Een zachte vloek ontsnapt mij.

Plan twee. Ik gooi mijn washandje op de grond en ik probeer mijn onderkant te wassen door heen en weer te gaan over de washand. Maar de washand gaat mee met mijn voeten. Dat moet dan maar. Ik pak de douche en spoel zo goed en kwaad als het kan mijn voeten schoon, tenminste: minder vies.

Nagels knippen

Als ik gedoucht en afgedroogd ben ga ik op mijn bed zitten. Nu de nagels, wat zijn ze lang! Mijn gezonde been gaat gemakkelijk, mijn verlamde been wat moeilijker. Ik sla, met mijn hand, de benen over elkaar. De huid is zo schoon en dus ruw, dat mijn verlamde been blijft zitten, tenminste dat denk ik. Langzaam gaat het verlamde been weer terug. Ik probeer het nog een keer met hetzelfde resultaat. Toch een teennagel geknipt… 1-0 tussenstand voor het beroerte-team.

Als ik toch bezig ben mij te fatsoeneren kijk ik naar mijn handen. Mijn nagels zijn lang aan de gezonde hand, en heel kort gebeten aan mijn verlamde hand door de beroerte. Ik bijt ze zo kort als ik kan omdat het pijn doet als ik gespannen ben. Dan krijg ik een spasme en mijn nagels bijten zich vast in mijn duimmuis, en dat doet pijn. Als ik nu een vijl had die vast bleef zitten aan de ondergrond zou ik ze kort vijlen, een volwassen man die nagels bijt…

Ik ben benieuwd naar oplossingen. Hoe ben jij weer handig geworden? Geef hier je reactie.