Uitgeput

Pffff, ik ben bijna uitgeput. Hoewel ik geen last meer heb van vermoeidheid (de 10% die daar van over is wijt ik maar aan mijn leeftijd), is er toch een grens aan mijn kunnen. Ik moet op zoveel borden tegelijk schaken. Vorige week had ik drie lezingen in 4 dagen, eentje in het verre Limburg nog wel (ik kom uit Amsterdam). Tegelijk kreeg ik een app of ik in een televisieprogramma wilde, mijn fifteen minutes of fame, en ik had ook nog toegezegd dat ik aan de collecte van de Hersenstichting meedeed. Ook had ik twee afspraken om mijn bescheiden uitvinding in samenspraak met twee studentes van de HVA, de Zipp-it, in productie te brengen. En als klap op de vuurpijl had ik nog wat privé-dingetjes die ook voor jullie, mijn trouwe lezers, privé moeten blijven. Dubbel-pffff.

Oppompen

Trouwens, die vermoeidheid was wel killing de eerste anderhalf jaar nadat ik de beroerte had gekregen. Ik stond al moe op en moest iedere dag om een uur of 1 ’s middags even slapen. Gelukkig is dat na anderhalf jaar plotseling voor 90% weggegaan, maar veel mensen hebben dat geluk niet. Hersenz heeft mooie cursussen in het hele land om daarmee om te gaan. Maar ik moet nu oppassen, nog één lezing dit weekend in Rotterdam (is al bij het verschijnen van deze blog geweest) en dan een paar dagen helemaal niets en weer de lege band oppompen. Ik ben absoluut niet jaloers op de BN-ers onder ons.

TV

SBS6 wilde in het programma Het Hart van Nederland van maandag 30 januari jl. een special maken over de collecte van de Hersenstichting met een lotgenoot die geld ophaalde. Ik geloof dat dat briljante idee twee dagen daarvoor opkwam als poepen. Op één of andere manier kwamen ze bij mij. Ik heb in de auto handsfree opgepakt en op een stoep in Kerkrade geparkeerd (sorry Kerkraders), maar ik wilde de kans niet laten lopen mijn kop op de TV te zien (ijdelheid en de nare gewoonte niet twee taken tegelijk te kunnen doen, NAH he). Ik heb ze kort gesproken en afgesproken dat ze de volgende dag bij mij thuis kwamen filmen. Ze hadden niet gezegd dat ik ook moest praten, een uitdaging met mijn afasie, maar wie A zegt moet ook B zeggen. Lekkere voorbereiding voor een NAH-er maar dat terzijde. De volgende dag stelden twee mannen, één met een camera en één verslaggever mij gerust. Ik mocht hakkelen, stiltes laten vallen, verkeerde dingen zeggen, zij knipten het er wel uit. En dat deden ze…

Knippen

Een kans om ook Weerhandig.nl, de patiëntenvereniging hersenletsel.nl en de vrijwilligersorganisatie  hersenletsel-uitleg.nl in the picture te brengen. Ik nam me voor om om de twee woorden één van de organisaties te laten vallen. Maar helaas, door mijn afasie deed ik dat maar zelden, dus ze sneden moeiteloos bijna alle verwijzingen naar de prullenbak. Wel lieten ze de Zipp-it in beeld zien (binnenkort in deze winkel). Volgende keer beter. Sorry, alle mensen. It’s the thought that counts…

Gecorrigeerd door Suzanne Rietveld

PS Wil je de uitzending nog zien klik hier.

En voor iedereen die is ingeschreven op mijn nieuwsbrief: weerhandig.nl is zo’n 1,5 seconde in beeld, welke seconde is dat? Zet het hieronder en ik verloot een prijsje onder de goede inzenders (meedoen tot/met 18 februari 2017).

PS PS Heb jij wel nog last van structurele vermoeidheid en wil jij met ons delen wat jij er aan doet?