Stempel ‘gehandicapt’

Associatie

Heb jij dat nu ook? Dat als je dingen ziet je automatisch verder gaat fantaseren. Bijvoorbeeld: je ziet een meisje van een jaar 20 langs fietsen. Haartjes netjes in een knot, in haar broek een vouw gestreken, net bloesje aan. Kortom, iemand waar je mee thuis kan komen, type de ideale schoondochter. Sommigen zouden zeggen ‘kakker’.

Stofzuigerbeurt

Achterop de fiets heeft zij een krat. In dat krat staat een gigantische tas met daar uit stekend een stuk van een steel van een stofzuiger. Meteen gaat je associatieknop om. Je denkt dat het meisje net bij een vriendin is geweest. Zij dronken thee en babbelden wat over haar gisteren overgenomen kamer. Het was een rechtenstudent, dat wist je al zeker. Ze klaagde dat de vloer zo vies was. De rest was wel ‘ok’. Er lag tapijt en de vorige bewoonster was ‘niet het ideale schoonmaaktype’. Er lag allemaal vieze ‘zaken’ op de vloer. Een goede stofzuigerbeurt zou wel welkom zijn. Maar haar ouders kwamen pas volgende week en zij zouden zeker een nieuwe stofzuiger kopen. “Kan ik niet de jouwe lenen voor een dagje?”

Bloei

Wat zouden mensen denken als mij zagen langslopen. Ik ben mens, man, in de bloei van mijn leven. En dan met kleine lettertjes daar achteraan: oja, een klein dingetje, beperkt. Ik ga fantaseren hoe mensen mij zien.
Met zijn wandelstok en deels verlamde been is het moeilijk zijn handicap te verbergen. Maar hij kleedt zich wel vlot. Met zijn ééndagsbaardje en vlotte kleding probeert hij mee te komen in het modebeeld. Sommige vrouwen denken: hmmm, lekker ding, daar zou ik wel een beschuitje mee willen eten.  Laten we eens stiekem mee schuifelen naar zijn huis.
Mooi huis heeft hij. Benedenhuis, drempelloos zodat het marmoleum doorloopt, mooie tuin voor en achter. Kunst aan de muur, niet teveel vlotte en stijlvolle meubelen, mooie spullen. Luxueus maar niet te. Echt een huis van deze tijd. Even in de badkamer een kijkje nemen…

Incontinent

Wat zie ik nu? Ik kan mijn ogen niet geloven. Dat krukje. Onder de stijlvolle douche. Dat is een…uuhhh…gehandicaptenkrukje. Als in een verpleeghuis. Wit met een vlaagje geel daar in. Alsof hij jaren steeds een beetje plas heeft laten lopen onder de douche. Wellicht is hij incontinent! En heeft hij een luier aan. Aggosh, wat zielig. ..

Stigma

Weg beeld van een vlotte man, alleen door mijn rotte, stigmatiserende douchekrukje. Mijn ideale droom valt als duigen ineen. Weg met het stempel, brandmerk, stigma, schandvlek van gehandicapte. Ik ben voor alles mens, man, minnaar, vader, vriend. Niet zielig.
Maar dat douchekrukje, dat roept al in de voordeur: hier woont een verpleeg- of ziekenhuisbewoner, die zielig is, en ook heel erg gehandicapt. Blijf weg hier, misschien is het besmettelijk!
Maar ik wil een ander beeld schetsen. Hij gaat er uit voor een stijlvol ding, om het mij makkelijker te maken in de strijd 😉