Spontane praatjes forceren, is dat mogelijk?
Ik zit op mijn ligfiets te wachten op de pont over het IJ en ben vroeg aan de klok te zien. Er staan een paar andere wachtenden naast hun fiets te genieten van het zonnetje. Eén man, ik schat hem op 60 jaar, kijkt mijn kant op. Hij kijkt naar mijn fiets en komt een beetje dichterbij. Ik kijk hem strak aan en waag een beginzin. “Zo te zien ben jij geïnteresseerd in mijn fiets”. Hij lacht vriendelijk en we beginnen een gesprek over mijn fiets, de reden dat ik zo’n bijzondere fiets heb. “Hoe lang geleden?” vraagt hij terwijl we de pont op lopen. Ongemerkt praten we verder over koetjes, kalfjes en andere onderwerpen die voorbijkomen (en dat alles in een vaartocht van 6 minuten).
Heen en weer
Aan de overkant zie ik dat ik niet ben waar ik wilde zijn. Knoop je eens een gezellig gesprek aan, vaart de pont gelijk ergens anders heen. Ik vraag of hij weet waarom. “De landingsplaatsen zijn tijdelijk verlegd, hij vaart een driehoek. De volgende landingplaats is jouw stop, alleen moet je wel je fiets keren, want we gaan er aan de achterkant uit”. “Wat zeg je, hier keren? Als ik gekeerd ben en tussen al die mensen gemanoeuvreerd is de pont al op de terugweg. Ik ga er hier wel uit. Dan fiets ik wel een stukje verder!” En zo gebeurt het. Onderweg naar ‘Pllek’, een heel hip café-restaurant aan het water, herkauw ik het gesprek. Het ging wel goed, ik heb het eerst gesproken, het was een geïnteresseerde man en hij was aardig. Het kostte mij nauwelijks moeite om te praten.
Perfectionist
Ik probeer iedere dag een praatje te maken met vreemden. Ik lijk niet verlegen, maak met iedereen die dat wil een praatje. Maar daar heb je juist de crux te pakken: “met iedereen die dat wil” zet ik er achter. Ik ben te verlegen geworden na mijn beroerte om met vreemden een gesprek te starten. Ik praat niet zo lekker zie je, door mijn afasie. Ook al complimenteren ‘ze’ mij nog zoveel met mijn praten, ik geloof hen niet. Perfectionist met een minderwaardigheidcomplex, zeg ik walgend. Mijn psych zegt dat ik belemmerende gedachten heb.
Target
Dus nu ben ik aan het oefenen. Eerst aarzelend. Soms denk ik zo lang na over iemand wel of niet aanspreken dat diegene al lang weg is als ik mijn openingzin wil spreken. Ziet er wel een beetje lullig uit. Maar het werkt in het algemeen goed! De keren dat ik een praatje aanknoop met een wildvreemde gaat het goed. In mijn enthousiasme ga ik helemaal los. Gisteravond na de voorstelling van “Een ander mens”, waar ik voor één keer kaartjes verkocht, sprak ik niet één, niet twee, maar acht mensen spontaan aan! Kan ik met gerust hart een weekje terug in mijn schulp kruipen, mijn target voor de week is binnen.
Mmmpf… ik ken jou natuurlijk van voor en van na, en voor mij praat ik gewoon met Siemon;-)
Maar…..en…. Ik “ben” met een “verlegen” man en verbaas mij daar vaak over. Wellicht dat jullie elkaar eens moeten tegenkomen…hihi. Verlegenheid is nl niet iets voor afasie-patienten…er zijn er waarbij het is aangeboren. Mijn dochter daarentegen heeft daar echt geen last van en gaat bijvoorbeeld in elke restaurant uitgebreid aan de klets met het personeel. Ik denk dat we volgende week eens superspontaan en ongepland langslopen;-)
Jullie zijn welkom!
Ik heb laatst jouw radiopraatje beluisterd. Jij gaf zelf soms een ” afasietje” aan, maar als je het niet wist kon je niks aan je horen hoor. Ik vond dat ik je prima kon volgen, je praatte rustig en duidelijk. Maar het is wat dubbel he. tenminste bij mij! Aan een kant wil ik dat niemand iets merkt, aan de andere kant wil ik wel dat er rekening gehouden wordt met me…. Goed van je dat je toch een gesprek begint met een wildvreemde.
Ik kan t niet laten….schrijf hier toch een zeer korte versie van een verhaal wat ik ooit gelezen heb op. Het was geen mop, maar een echt kort verhaal.
Een man die stotterde was al bij een aantal dokters enzo geweest. Maar het aanspreken van een vreemde was en bleef een onoverkomelijke barrière.
een keer had hij al zijn moed bij elkaar geraapt en zou (goed voorbereid) in de trein tegen de eerste de beste een praatje houden. Zo gezegd, zo bijna gedaan. Tegenover hem kwam een hele grote kerel te zitten met een nogal onguur uiterlijk. Maar goed, hij wilde de moed nu niet opgegeven. Op t moment dat hij wat wilde gaan zeggen, ging die ander tegen hem praten en zei: Wwwwwat eeeeeen m-m-m-mooi w-w-w-weer he? toen durfde hij niet meer en wees maar op zijn mond en schudde nee. Toen zei die ander w-w-w-wat e-e-erg a-a-als je n-i-et goed kunt s-s-s-spreken.
Kwestie van referentiekader he. Want Siemon, misschien vind jij t moeilijk om iemand aan te spreken maar zit die ander misschien door zijn verlegenheid er wel net op te wachten. Of niet….dat kan ook gebeuren…
Goed dat je het zegt, mensen zitten over het algemeen zo met hun eigen sores en gebreken dat ze vergeten dat de ander ook zo zijn of haar sores heeft. Mique, dank je voor het delen van deze wijsheid.
Hey Siemon, ik heb nooit bedacht dat een gevolg van afasie is dat je een rem hebt om gesprekken aan te gaan. Naïef hè ? Want dat is natuurlijk noag al logisch. Wel mooi zoals je dat beschrijft. Elke keer als ik je ontmoet merk ik dat het veel beter met je gaat, maar dat je het niet echt gelooft als ik dat zeg. Je begint meteen te relativeren. Is trouwens wel de doorgaande lijn in onze contacten, dat je wat ik zeg minder serieus neemt. we moeten maar weer eens een kop koffie drinken lijkt me. Kun je weer een beetje oefenen. Afspreken??
Ohhhh, vooruit dan maar… (zei hij met tegenzin) 😉
Nou Siemon, ik heb het voorrecht ,
Dat ik recent in het echt een gesprek met je mocht voeren en was ongelofelijk verbaasd! Je sprak vloeiend en er vielen geen stiltes! Het is dat ik het wist, want als je mij op straat had aangesproken en ik je niet zou kennen, had ik niet gemerkt dat je afasie had!!
Groetjes
Heleen Stuifzand
Dat zijn nu complimenten!
Wat een gave bloch weer, en zó herkenbaar!
Tetterde ‘vroeger’ tegen alles en iedereen, ook door de ADHD….
‘Perfectionist met een minderwaardigheidscomplex’.
Die kende ik nog niet, maar wat issie GOED!
Die hou ik er in!!!
Perfectionisme komt vaak voort uit onzekerheid. 🙂
Dankjewel voor de reactie. Ik draai in een cirkel van perfectionisme naar minderwaardigheidscomplex en weer terug. Maar ik probeer daaruit te komen, en de laatste tijd lukt het me. Een mens is nooit te oud…
En wanneer je echt niet wilt of kunt praten,lach of knik is naar iemand. Dit doe ik zelf ook heel vaak. Toen ik zelf eens een spontane lach van iemand kreeg deed dat mij zo goed dat ik mij heb voorgenomen dit te blijven doen. Vaak krijg je wel een reactie terug. En het mooie is: Het werkt in alle talen.
Of ik er nu niet uitkom of iemand spreekt een andere taal, glimlachen is altijd goed. Dankjewel voor de tip.
Goed dat je hier over schrijft. Ik weet hoeveel moeite het praten je soms kost. Hoe frustrerend je het vindt als je jezelf iets fout hoort zeggen. En hoe je bang soms bent wat anderen van je denken. Ik zie met veel plezier en bewondering hoe je de afgelopen weken steeds weer een opening zoekt om zelf een praatje te beginnen. Maar het meest moedig vind ik dit blog, dat je iedereen die niet door heeft (iedereen dus zo’n beetje) wat er in je om gaat zo je onzekerheden vertelt.
Hoe meer ik mij openstel des te warmer zijn de reacties, dank je wel Petra!
Jaren geleden, liep ik de trein in en nam plaats. De deuren sloten en de trein kwam in beweging. Als snel opende de conducteur de deur en zei; goede morgen allemaal! Het was ‘sochtends vroeg en daar kwam maar weinig geluid terug. Conducteur reageerde hier direct op; Dit gaan we even overdoen dames en heren. Hij liep in slow motion achteruit, de coupé weer uit. Moest daar best om lachen en daar kwam hij weer; Goede morgen allemaal! En jawel, iedereen zei goede morgen terug 🙂 Dat is veel beter, zei hij glimlachend. Deze ludieke actie zal ik nooit vergeten! Groeten kost namelijk helemaal niets ! Na het groeten kom ik altijd wel in gesprek met vreemden. Niet zo akelig stil in wachtkamer huisarts of tandarts. Of gewoon bij bushalte, op straat. Het kost mij geen moeite om een praatje te hebben, heb ik altijd al gehad, waar ik ook was.
Wat een geweldig sociaal onderwerp Siemon 🙂 top blog
Je hebt alles verteld Wendy, laten we aan die conducteur allemaal een voorbeeld nemen, zeker ik. Ik oefen me een ongeluk, vandaag een goed gesprek met de bakkersvrouw die ik complimenteerde met haar overlekkere saucijzenbroodjes. Zij bleek ook iemand te kennen die een beroerte heeft gehad en was heel blij met mijn weerhandig-kaartje. Zo zie je maar hoeveel mensen indirect met een NAH te maken hebben. En ik heb weer een praatje met een vreemde gemaakt.
Ja, ik heb ook afasie maar ik ben nog steeds een spontane ‘ouwelhoertje’.
Vrijdag waren wij ook bij ‘Een ander mens’ .
Aangekomen in de parkeergarage zegt mijn vriendin tegen mij: ‘je hebt wat lange haartjes op je gezicht’. Ik zei.. weg halen alsjeblieft!!!
Gelukkig had ze een pincet. Er waren 3 vrouwen en zagen het natuurlijk..
Spontaan begin ik te kwekken.. Ja, mensen ik wordt oud! Heeft u dit ook?
En ze reageerde ook spontaan te kwekken.
Toevallig zaten ze naast ons in de zaal en vertelde dat hun mannen ook een hersenletsel hebben gehad.
Ik denk wel eens dat door mijn spontane gedrag ben ik beter gaan praten.
En als ik er niet uitkom, zeg ik het gewoon.
Weer een leuke blog!
Ieder nadeel heeft zijn voordeel!
Oh ik kan jouw heel goed begrijpen! Ik heb afasie en ben een
(beetje, enorme?) perfectionist.
Ik denk zo lang over de openingzin na dat de persoon al verdwenen is.
Maar ik moet praten want eigenlijk ben een spontaan iemand. Soms heb ik heel goede ervarigen met mensen maar soms ook heel slechte ervaringen.
Ja, lastig hè. Maar ik heb zojuist een tip gehad van Karen, lees die eens, misschien kan je er ook wat mee.
Ja,ik heb de tip van Karen gelezen. En ik kan daar wat mee. Vraagje: zeg je meteen dat je afasie hebt of laat je dat achterwege?
Ik neem mij voor, na het compliment, in de tweede zin meteen te zeggen dat ik afasie heb. Daarna gaat het gesprek vanzelf is mijn ervaring.
Siemon, wat een inspirerende blog! Ik ben dol op spontane ouwehoertjes met jan en alleman. Ondanks mijn dysartrie. Je leert er heel veel van en het is vaak bijzonder goed voor je humeur. Ik denk tegenwoordig niet meer na over een openingszin, maar probeer te beginnen met een compliment ( of iets anders positiefs) voor de ander. Gratis en voor niks….succes gegaradeerd! Dus gooi dat quotum maar omhoog!
Goeie tip, ik ga over een paar standaardcompimenten nadenken, anders raak ik meteen de weg kwijt, dank je wel!
Met een compliment beginnen is idd niet slecht, maar een standaard compliment (?) Prikken mensen daar niet heel snel doorheen en werkt t dan niet juist averechts? Dus dat t koetjes en kalfjes gesprek moeizamer verloopt, omdat men aanvoelt dat het compliment eigenlijk niet gemeend is.
*denkt gewoon ff mee*
Goede correctie! Ik tover niet zomaar een compliment uit mijn hoge hoed. Maar ik kan ‘s morgens wel een thema verzinnen. Het weer, het uiterlijk, het cafe waar ik ga zitten). Dat geeft me wat houvast.
Ik merk wel dat ik makkelijker met vreemden praat dan met mensen, die mij kenden voordat ik mijn cva had. Dat houd in dat ik oud-bekenden ontloop. Misschien moet ik een keer in het diepe springen en desnoods rare blikken krijgen om te merken of dat inderdaad zo is…
Ik heb dat ook gedaan en heb er hele goede herinneringen aan! Weer een blokkade weg. Houd me op de hoogte ajb.