Spontane praatjes forceren, is dat mogelijk?

Ik zit op mijn ligfiets te wachten op de pont over het IJ en ben vroeg aan de klok te zien. Er staan een paar andere wachtenden naast hun fiets te genieten van het zonnetje. Eén man, ik schat hem op 60 jaar, kijkt mijn kant op. Hij kijkt naar mijn fiets en komt een beetje dichterbij. Ik kijk hem strak aan en waag een beginzin. “Zo te zien ben jij geïnteresseerd in mijn fiets”. Hij lacht vriendelijk en we beginnen een gesprek over mijn fiets, de reden dat ik zo’n bijzondere fiets heb. “Hoe lang geleden?” vraagt hij terwijl we de pont op lopen. Ongemerkt praten we verder over koetjes, kalfjes en andere onderwerpen die voorbijkomen (en dat alles in een vaartocht van 6 minuten).

Heen en weer

Aan de overkant zie ik dat ik niet ben waar ik wilde zijn. Knoop je eens een gezellig gesprek aan, vaart de pont gelijk ergens anders heen. Ik vraag of hij weet waarom. “De landingsplaatsen zijn tijdelijk verlegd, hij vaart een driehoek. De volgende landingplaats is jouw stop, alleen moet je wel je fiets keren, want we gaan er aan de achterkant uit”. “Wat zeg je, hier keren? Als ik gekeerd ben en tussen al die mensen gemanoeuvreerd is de pont al op de terugweg. Ik ga er hier wel uit. Dan fiets ik wel een stukje verder!” En zo gebeurt het. Onderweg naar ‘Pllek’, een heel hip café-restaurant aan het water, herkauw ik het gesprek. Het ging wel goed, ik heb het eerst gesproken, het was een geïnteresseerde man en hij was aardig. Het kostte mij nauwelijks moeite om te praten.

Perfectionist

Ik probeer iedere dag een praatje te maken met vreemden. Ik lijk niet verlegen, maak met iedereen die dat wil een praatje. Maar daar heb je juist de crux te pakken: “met iedereen die dat wil” zet ik er achter. Ik ben te verlegen geworden na mijn beroerte om met vreemden een gesprek te starten. Ik praat niet zo lekker zie je, door mijn afasie. Ook al complimenteren ‘ze’ mij nog zoveel met mijn praten, ik geloof hen niet. Perfectionist met een minderwaardigheidcomplex, zeg ik walgend. Mijn psych zegt dat ik belemmerende gedachten heb.

Target

Dus nu ben ik aan het oefenen. Eerst aarzelend. Soms denk ik zo lang na over iemand wel of niet aanspreken dat diegene al lang weg is als ik mijn openingzin wil spreken. Ziet er wel een beetje lullig uit. Maar het werkt in het algemeen goed! De keren dat ik een praatje aanknoop met een wildvreemde gaat het goed. In mijn enthousiasme ga ik helemaal los. Gisteravond na de voorstelling van “Een ander mens”, waar ik voor één keer kaartjes verkocht, sprak ik niet één, niet twee, maar acht mensen spontaan aan! Kan ik met gerust hart een weekje terug in mijn schulp kruipen, mijn target voor de week is binnen.