Ik zit thuis te wachten op hulp. En één keer per 5 minuten bonk ik hard met mijn hoofd op de tafel roepend: “Stom, stom, stom.” Ik heb iets heel doms gedaan, gefaald. Ik ben zo’n ongelofelijke loser. Ik, die zo technisch was, en intelligent bovendien. Zijn school afgemaakt, gestudeerd. Wel gevierd manager waar mensen voor raad konden aankloppen. Ondanks tegenslagen zo’n positief mens gebleven. En nu zit ik te wachten op hulp, omdat ik zelf zo iets ongelooflijks heb gedaan.

ontboezeming

Ik zal het nu maar, beschroomd, aan jullie zeggen. Ik heb, ahum, diesel in een benzine-auto gegooid. De mede-tankers weten nu, dat het eigenlijk niet kan. Maar hoe heb je dat gedaan Siemon, willen jullie weten. Voor de niet-tankers. Het is zoiets als een rond blokje door een vierkante opening van ongeveer dezelfde grootte proppen. Het gaat niet, behalve bij mij. Het kwam zo.

Hersenstichting

Ik was de hele dag bij de publieksdag van de Hersenstichting geweest. Daar waren allemaal mensen uit de wetenschap die lezingen hielden. ‘Hersenen in de toekomst’ heette het. En ze hadden allemaal maar 13 minuten. Fascinerend onderwerp, maar die lezing had zo veel informatie dat het bij mij ging suizen. Herseninfarct hè. Gelukkig hadden wij de entree al een boekje ontvangen met de samenvattingen. Na een dag helemaal volgestopt te zijn met neuronen, axonen en synapsen werkten mijn synapsen niet meer zo goed. Ik reed naar huis op de automatisch piloot en werd gewekt doordat er een lampje ging branden dat mij zei dat ik moest tanken. Ik was bijna thuis, doodmoe, maar ik besloot te tanken.

automatische piloot

Ik besloot bij de rechterrij pompen te tanken, omdat die als enige vrij was, hoewel ik vermoedde dat het de pomp was voor vrachtwagens. Ik zag geen mededeling die op vrachtwagens duidde dus ik waagde het er maar op. Ik pakte zonder na te denken de eerste de beste pomp, diesel. En ik probeerde hem in de tank te plaatsen. Hij paste niet. Toen ging even de automatische piloot uit. Ik dacht: “Zeker toch voor vrachtwagens die honderen liters tanken. Die lopen harder”. Ik stapte in en ging achteruit aan de toen vrijgekomen pomp staan. In een ander rijtje.

tankdop

Hetzelfde ritueel herhaalde zich weer. Hij paste weer niet. Ik bekeek de tankdop. Ik zag een veertje en wat schroefjes. Hij was zeker defect. Dat verklaarde dat de pomp niet paste. Ik draaide de tankdop er zeker half af. Ik kwam tot de conclusie dat de tankdop half was blijven zitten. Ik ga er morgen wel over denken, nu moet ik tanken, naar huis en uitrusten. Maar ik moest wat verzinnen. Ik hield het grote vulpistool goed tegen het te kleine gaatje, zodat er geen diesel uitdrupte, hoopte ik. Ik kneep het pistool langzaam in. Er kwam een klein druppeltje vrij. Wat minder indrukken. Zo druppelde ik de tank vol. Een minuut of vijf deed ik daarover. Toen rekende ik opgelucht af.

diesel

Thuis aangekomen appte ik naar mijn vriendin dat ik heel aangekomen was, wel vermoeid. Ik vertelde haar in een zijlijn over dat dopje. Toen ging ik een beetje uitrusten. Vanzelf ging de dag voorbij in mijn gedachten. Alles op zijn plek in mijn vermoeide hoofdje brengen. “Hersenimplantaat laat verlamden weer praten” heette een lezing. Vooral die vond ik interessant vanwege eigenbelang. Nog maar tien tot twintig jaar had de professor gezegd. Toen kwam ik bij de kapotte dop. Ik loop automatisch het schema van de automatische piloot weer door. Waarschuwingslampje branden, tankstation, foute pomp, goede pomp , foute tankdop, diesel tanken… O nee, ik heb diesel in mijn kleine autootje gegooid! Dat was mijn vorige auto waar ik de automatische piloot op los liet.

les

Een paar uur, twee wegenwachtauto’s en wat geld later was het probleem opgelost. Wat ik daarvan in essentie leer: zeker met NAH is rust op tijd essentieel om nog een beetje te functioneren!