de vrolijke belevenissen van iemand die een beroerte gehad heeft

klik hier voor het tweede deel

Ligfiets, ik geef het op

Drie weken later stond de mevrouw van het CIZ  op mijn antwoordapparaat over de ligfiets. Of ik haar terug wilde bellen. Ik had er weinig vertrouwen in en liet mijn vrouw bellen. Ze begon weer helemaal opnieuw en vroeg zich, ondanks mijn opmerking dat ik voor mijn infarct zelfstandig ondernemer was, af waarom mij werkgever de fiets niet betaalt. Mij zonk de moed in de schoenen en ik sloop stilletjes weg uit de kamer. Mijn vrouw deed voortaan het woord.

Mijn vrouw:

Bij het bezoek was ik bijna boos geworden, maar nu dacht ik dat ik maar beter rustig kon blijven. We waren tenslotte van haar afhankelijk. Ik heb het nog een keer uitgelegd: mijn man kan maar 300 meter lopen en bijna alle winkels, zijn vrienden, clubs en de school van ons zoontje zijn net iets verder weg. Mijn man was kostwinner, nu werk ik full time en iemand moet de boodschappen, medicijnen, kinderen, brieven enzovoorts brengen en halen.

1 + 1 = ?

“Maar kan uw zoon dan niet naar huis lopen” vroeg ze. “Nee want die is licht autistisch en kan die afstand niet alleen aan” . “Maar hoe ver is de winkel dan precies”. “Tja dat ligt eraan over welke winkel we het hebben, maar zelfs de dichtstbijzijnde Albert Hein wordt lastig met een boodschappentas terug, hij is halfverlamd weet u”. “Maar op zo´n fiets pas toch geen tas?, “Jawel, want het is geen racefiets”. Maar dat kan dan toch beter met een scootmobiel”.  “NEE, want mijn man is 45 jaar en fit en die wil dus op eigen kracht bewegen (Oei rustig blijven) en dat is dan meteen goed voor zijn cholesterol en zijn doorbloeding waardoor de kans op nieuwe bloedproppen meteen wordt verminderd. Dat scheelt de maatschappij ook zorgkosten”. “Maar ” sputterde ze als laatste “dan kan hij toch ook naar een fitnesscentrum”. “Waarmee? ” fluisterde ik met mijn laatste krachten. “Oh, nou zei de vrouw. Dan ga ik toch weer eens overleggen met mijn collega’s. Ik bel u terug”.

Sputteren

Een weekje later word ik weer gebeld. Het CIZ. “Ik heb even overlegd, maar uw man komt helemaal niet in aanmerking voor een scootmobiel, want hij is niet arbeidsongeschikt”. Ik laat het wopord ‘scootmobiel’ maar even gaan.

Pardon….mijn man is halfzijdig verlamt en kan ternauwernood praten, dat kan haar toch niet zijn ontgaan. Nu begrijp ik de verwarring wel, want mijn man heeft haar verteld dat hij aan vrijwillige arbeidsintegratie doet bij een oude werkgever van hem, maar dat is gewoon vrijwilligers werk.

Gelukkig was er net een brief binnen gekomen van de verzekeringsmaatschappij waarin een onafhankelijke arts hem arbeidsongeschikt had verklaart. Dus spraken we af dat mijn man die zou opsturen. Drie dagen later belde ze om te vragen waar de brief nu bleef en het lag op mijn lippen om te zeggen dat mijn man hem niet naar de brievenbus kon brengen omdat hij geen fiets had, maar ik zou rustig blijven, dus zei ik dat die al onderweg was.

Nasputteren

Nog een belletje. Ze is aan uitzoeken hoe ver de school, de club, de vrienden en de winkels nu precies zijn want vanaf 500 meter kan hij ook met een ziekenvervoertaxi. Nou hebben zowel mijn man als mijn zoon veel ervaring met het ´busje´en zij weten dat je voor een ritje van 500 meter gerust een uurtje mag uittrekken. Dat lijkt me dus niet zo´n goed idee maar ik help haar gewillig met de routeplanner om alle meest bezochte locaties op te sporen en te berekenen op loopafstand. Bij alles dat onder de 500 meter komt juichen we. Dat wordt voor de gemeente een dure fiets met al die arbeidsuren die ze daar insteken, denk ik.

Advies: scootmobiel

Weer een week later heb ik dan toch de uitslag. Ze zegt dat ze het allemaal heel vervelend vind maar dat een fiets echt niet kan, maar dat ze wel een scootmobiel kan adviseren. Maar niet getreurd. Als we dat aanvragen als een persoonsgebonden budget kunnen we met dat geld een fiets naar keuze kopen. We moeten de fiets dan alleen niet op het formulier dat ze ons gaat sturen zetten want dan raken de collega´s maar in de war.

Okee ….maar waarom heeft u dat dan niet 3 maanden eerder geregeld?  Het verhaal dat hierop volgt is niet te begrijpen maar ik begrijp wel dat ze enorm met ons meeleeft…

Binnen!

De zomer is nu voorbij. Fietsen met het gezin zit er voorlopig niet in maar het adviesformulier voor een persoonsgebonden budget voor een scootmobiel (lees fiets) is verzonden naar de gemeente, de instantie met de beurs. Al snel komt de beschikking binnen. Fietsen!

PS ik fiets ondertussen al bijna zielsgelukkig 6 jaar bijna elke dag op die fiets door Amsterdam, nooit een ongeluk gehad. De titel “Op een ligfiets, in dat drukke verkeer?” kan dus met “Ja” worden beantwoord!

Mazzeltjes: ik heb weer beter leren praten, weer een blogonderwerp, een fantastische ligfiets en mijn superieure (ahum) conditie terug. Wat wil je nog meer!