Just another day in the office met lichtpuntjes

Dat was me het weekje wel. Zelfs voor een niet-NAH-er. Dieptepunten en hoogtepunten wisselden zich in hoog tempo af. De rouwplechtigheid van mijn vader was verdrietig maar ook wel mooi. Hij was 86, heel ziek en klaar met het leven. Een ander dieptepunt was het neerstorten van een vliegtuig in de Franse Alpen. Verschrikkelijke beelden, helemaal nu bekend is wat de oorzaak is. Hoe kun je zo in de war zijn, dat je je eigen leven wilt nemen en tegelijkertijd zoveel mensenlevens wilt meenemen?!

Breinbrouwerij

Mijn lezing in de Breinbrouwerij in Rotterdam was een echt hoogtepunt. Wat waren die mensen (lotgenoten) geïnteresseerd in mijn levensverhaal, ondersteund door een simpele theorie. Na mijn beroerte was er genoeg ellende om van in de put te geraken. Op een dag zei ik echter tegen mijzelf: genoeg is genoeg. Ik heb nog tientallen jaren te leven (ik word 100, wist u dat al?), dus maak er wat van. Ik heb mijn hoofd gehersenspoeld door elke dag drie lichtpuntjes te noemen. Eerst kwamen ze uit mijn tenen, later kwamen ze vanzelf. Gelukkig zat er een aantal karaktertrekken mee. Die heb ik van wijlen mijn ouders geërfd. Niets om trots op te zijn. Dat kwam met de verpakking mee. De mensen reageerden eerst voorzichtig, maar werden steeds enthousiaster naarmate ik voorbeelden van lichtpuntjes van de dag vertelde. Dat ze mij zo warm ontvingen (echt waar) bijvoorbeeld. Het werkt voor mij, maar de omstandigheden zijn voor iedereen anders. Een aantal van hen ging het proberen, vertelden zij later. Ik wens ze veel succes!

Radio Gelderland

Een ander hoogtepunt was het interviewtje met Radio Gelderland. Naar aanleiding van mijn blog ‘Ik ben zo vrolijk’ nam de presentator ‘s morgens contact met mij op via Twitter. Om kwart voor zes zou ik in de uitzending komen. Het is eng, want ik moet live praten en oh, als ik maar geen ‘afasietjes’ krijg. Maar het is ook wel spannend en gratis publiciteit is nooit weg. Ik deed wat ik mijn politieke bestuurders altijd vertelde in een vorig leven: ‘De vraag doet er niet toe, het is de aanleiding om je verhaal te vertellen’. Ik besloot het verhaal voor te lezen, dat zag toch niemand, waarbij mijn aangeboren acteertalent goed van pas kwam. Weg gevaar van op de loer liggende ‘afasietjes’. Alleen jammer van die twee vraagjes aan het eind. Daar verraste de presentator me mee met als gevolg dat ik wat brabbelde. Maar niet getreurd, het werd een succes. Luister maar.

Klik hier voor het fragment

PS Ik vergeet alles wat niet in mijn mobiel staat. Gooi je mijn mobiel weg dan gooi je mijn geheugen weg. Heb jij dat ook? Als je ook wel eens wat vergeet, bijvoorbeeld het openen van mijn blog, dan kun je hem ook automatisch per e-mail ontvangen. Schrijf je hier in. Niet vergeten hè!