De vrolijke belevenissen van iemand die een beroerte heeft gehad

nieuwe keuken

Ik krijg een nieuwe keuken, van mijzelf. Hoewel het onverstandig is volgens velen. “In een huurhuis, een nieuwe keuken, je lijkt wel gek! Je kan het straks in de oude staat herstellen. Als je weggaat. En je hebt al zo weinig geld”. En dan lopen ze hoofdschuddend weg. Ik wil een nieuwe keuken.

toestemming

Al snel krijg ik een brief van 4 kantjes waarin de woningbouw toestemming verleent als ik maar goed oplet dat A en B en ook C gebeurt en wel door een deskundige vakman met diploma D en certificaat E punt 13 lid A van de Europese dinges etc. In gewone mensentaal staat er dat ik het voorlopig mag, maar als de wind uit de andere hoek waait of hun pet verkeerd staat ze hun toestemming kunnen intrekken zonder verdere uitleg en dat de gevolgschade sowieso voor mijn rekening is. Het zal wel. Ik wil nog steeds een nieuwe keuken.

eindelijk verzorgd

De aannemer is de oude keuken aan het uitbreken en het is zo’n zooi is mijn huis dat ik vlucht naar het huis van mijn vriendin. Over een week is hij klaar dus ik vraag heel liefjes aan haar of ik een week in haar huis kan slapen. Dat doet ze maar ik moet wel af en toe boodschapjes doen, eten koken en het huis af en toe stofzuigen. Grrr…dacht ik eindelijk verzorgd te worden…maar ik stem vrolijk gemutst in en beloof haar een week lang te verwennen.

vergeten

De eerste dag koken. Ik besluit dat ik vroeg aan het eten begin en leg al tegen drieën het voedsel klaar. Het wordt heerlijke chili con carne, in dit geval rundvlees. Eerst maar de voorbereiding: het vlees snijden. Chips…mijn gehoekt vleesmes. Dat moet ik even halen. Van Amsterdam-Noord naar Amsterdam-Oost is 20 minuten met de auto. En twintig minuten terug. Je moet wat over hebben voor een goede maaltijd. Vergeetachtig als ik ben neem ik mijn Chobs niet mee. En op die glibberige plank zonder antislip wat snijden met één hand is net zo avontuurlijk als de …… : het lukt niet. Weer 20 minuten heen en 20 terug. Zo makkelijk laat ik mij niet vangen.

weer vergeten

Nu de mais en de bruine bonen. Lui als ik ben heb ik die uit pot. Maar hoe maak ik die open met één hand. Daar moet ik de pottenhouder bij gebruiken. En die ligt….u raadt het al… “Ik ga niet weer….”, denk ik. Ik moet een list verzinnen. Ik stop één van de potten tussen het aanrecht en mijn heup. Ik draai… en de pot draait vrolijk mee. Ook het veranderen van omgeving geeft hetzelfde resultaat. Dan tussen mijn benen. De pot zit stevig…maar de deksel ook. Hoe ik ook kracht zet, de pot draait uiteindelijk mee. En ik heb blaren op mijn arme dijen. De pottenhouder is onontbeerlijk voor éénhandigen zoals ik. Ik moet naar huis…

pottenhouder

Ik zucht diep en zoek een lichtpuntje. Mensen hebben honger in Afrika en hier zit ik te zuchten om een vergeten pottenhouder! Het moet niet gekker worden en met een milde glimlach rijd ik weer heen en weer. Deze keer een half uur en een half uur terug. De spits is al begonnen…

Het eten was heerlijk volgens mijn vriendin en haar dochter en ik nam de bedankjes hartelijk aan. “Weet je wat ik plotseling voor mijn verjaardag wil?” zei ik tegen mijn vriendin…

PS

Ik gun niemand die helletocht heen en weer. De pottenhouder is onontbeerlijk en toevallig in de aanbieding, puur toeval hoor. Niets met dat verhaal hierboven te maken. Helemaal niets. Klik hier als u de spectaculaire aanbieding wil zien. Maar misschien houdt u niet van spektakel. Dan klikt u niet hier. U moet het zelf weten.  Lekker puh. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd hebt. Ooit hebt u hem nodig. En denk maar niet dat ik u kom redden. Ik heb genoeg aan mijzelf redden.