Gastblog van Theo Eerkens – Zingeving
Donderdag 27 mei 2010, ‘s morgens om 5 uur veranderde ons leven totaal. Dat was het moment dat ik een beroerte kreeg. Ik ben Theo Eerkens (60) en Petra is mijn partner.
Prevelen
Die ochtend werd ik wakker van mijn eigen gesnurk, maar ik kon mezelf niet meer oprichten om het snurken te stoppen. Ik gooide mijn been uit het bed om erop te gaan staan. Tja, daar lag ik dan met mijn hoofd onder het nachtkastje. Vervolgens wilde ik weten of ik mijn hersenen nog kon gebruiken en ging mijn buitenlandse talen prevelen. Ik had natuurlijk al snel door dat ik een beroerte had gehad.
Omdat ik op de grond lag en niets meer kon bewegen, riep ik Petra. Ik wist dat ze nog thuis moest zijn. Toen zij de slaapkamer binnenkwam en mij zag liggen, vroeg ze: “Wat doe je daar op de grond?!!” Petra begreep al snel dat er neurologisch iets niet in orde was, vooral omdat ik slecht kon praten. Nadat zij 112 had gebeld waren binnen 10 minuten de ambulancebroeders ter plaatse.
Revalidatie
Ik heb 7 maanden gerevalideerd bij De Hoogstraat in Utrecht. Daarna ging ik terug naar huis. Gelukkig hielden de mensen van de Hoogstraat contact met me, zodat ik altijd terug kon vallen op hun expertise. Dat was ook hard nodig. Na een jaartje thuis te hebben ‘overleefd’ lukte het thuis niet meer. Met mij ging het slechter en slechter: mentaal en fysiek. Daarom stelde de revalidatiearts voor om mij opnieuw op te laten nemen in De Hoogstraat. Dat wilde ik wel en snel ook. Terug in De Hoogstraat begon ik weer op te knappen en tijdens de therapieën bleek dus dat ik een te lege agenda had. Mijn daginvulling was niet goed. Van een druk, werkzaam en sportief leven was ik van het ene op het andere moment naar een leven met beperkingen in een rolstoel gegaan.
Zingeving
De conclusie is dat ik niet meer voor mijzelf kan zorgen! De gevolgen van de beroerte zijn onder andere dat ik niet meer kan lopen omdat ik mijn linkerbeen niet meer aan kan sturen, evenwicht en balans zijn weg. Mijn linkerarm functioneert niet meer en daarnaast heb ik geen tijdsbesef, concentratie, initiatief en logica meer. En vooral niet te vergeten: de frustratie dat ik niet meer kan functioneren zoals vóór mijn beroerte. Ik had behoefte aan een invulling van mijn dag, die weer zin zou geven aan mijn leven.
Dagbesteding
De Hoogstraat had een oplossing voor mijn lege agenda: dagbesteding! Aanvankelijk schoot ik in de weerstand. Maar ik gaf het een kans. En wat ben ik blij dat ik naar hen geluisterd heb! Ik ben nu 2 dagen per week bij Boogh Culemborg; op woensdag en vrijdag. Daar ontmoet ik lotgenoten met hersenletsel en we ondernemen daar ook allerlei activiteiten; van schilderen en mozaïek tot computeren en koffie drinken. Mijn week ziet er nu veel beter uit. Ik ben mentaal veel sterker geworden en niet meer depressief! Het leven glimlacht me weer een beetje toe.
Mantelzorger
Daarnaast is het voor mijn partner Petra ook fijn. Op de dagen dat ik weg ben kan zij iets voor zichzelf of voor ons doen, want alles komt nu op haar schouders neer. Inmiddels is zij fulltime mantelzorger en 24/7 met mij bezig. Dus de uurtjes die ik bij Boogh ben zijn zo ontzettend brood en brood nodig. Mogelijk verandert jouw leven ook in positieve zin!
Ik wilde dat ik deze site eerder had gevonden! Als ik dit zo lees dan heb ik maar geluk gehad; ik heb 5 jaar geleden een herseninfarct gehad en destijds leek dat een behoorlijk zware: linkerkant totaal verlamd, kon zelfs niet rechtop zitten. En door verlamming van lip en tong kon ik niet praten, En natuurlijk moe,moe ,moe. Maar na intensive revalidatie en een aantal jaren doortrainen is alleen de verlamde arm overgebleven. Heb zelfs mijn oude hobby, lange-afstand-wandelen, zachtjesaan opgepakt. Vanwege geen afasie of concentratie problemen (mazzel!) werk ik nu 4 dagen van 6 uur en ik zing in een koor (wel zittend).
Dus geen problemen met dagbesteding. Ben een moeder van 2 pubers en ook daar kan ik voor zorgen (voor zover dat nodig is), de taakverdeling met man-lief is wel anders dan vroeger, maar who cares, good emancipatievoorbeeld voor de zonen.
Ik dacht, laat ik eens een positief verhaal horen.
Dankjewel Jolanda, en goed dat je er redelijk bent afgekomen. Ik weet niet of de schrijver nog reageert maar ik zeg namens hem dan maar dat wij ook een lange strijd hebben gestreden en ons geluk weer gevonden hebben. Zo zie je maar, het geluk is niet afhankelijk van je beperkingen, maar hoe je daar mee omgaat.
Heel moedig dat je over de drempel ben gestapt als het gaat om ‘dagbesteding’. Ik heb ook een dagbestedingsclubje, hoewel ik daar eerst niets van moest weten. Ik schilder, voor het eerst na de middelbare schooltijd, bij stichting Marline Fritzius. Dat is een club met mensen die afasie hebben. Misschien doen de voorbeelden wat voor mensen die dezelfde aandoening hebben.
Wat een mooi, open en eerlijk verhaal. Er is voor jullie beiden veel veranderd. Dat ieder een plekje geven en ook samen mee omgaan is niet altijd makkelijk. Ik denk dat veel mensen herkenning vinden in jouw verhaal hier.
Ik ken Theo van een behoorlijke tijd terug.
We kwamen elkaar tegen door een zakelijke deal.
Theo was werkzaam als Technicus bij een groot telecom bedrijf, waar ik toen een telefooninstallatie had gekocht als reseller.
Zij waren toen, en dan praat ik over een lange tijd terug een van de weinigen die integratie hadden van draadloze toestellen.
Nu had ik de pech de nieuwste centrale te kopen, en Theo was de man die hem in bedrijf zou komen stellen.
Helaas was de configuratie van de apparatuur (wat later bleek) vanaf de fabriek fout, en zou het nooit goed gaan werken.
Echter het duurde weken voordat dat bekend werd dat de oorzaak bij de fabriek zat.
De klant waar wij deze verkocht hadden was niet zo tevreden met de aankoop, en wij telkens Theo er weer bijgehaald.
Man wat had die Theo een engelengeduld, en hoe boos de klant ook deed, hoe gefrustreerd de klant ook was, Theo bleef rustig en kalm.
Geen overtogen woord zou je hem horen zeggen, alleen de klant heeft gelijk, die heeft wat gekocht wat niet doet waarvoor hij het gekocht heeft.
Dat sprak mij zo aan in Theo, en begreep niet dat hij zo rustig kon blijven in zo een situatie.
Respect is dan een woord, wat zeker van toepassing is.
Echter hoorde ik pas korte tijd gelden weer iets van Theo via Linkedin
En hij vertelde zijn verhaal, ik kon het niet geloven.
Een man die zo rustig, zo eerlijk, zo begaan met anderen was, die dit overkwam.
Ik was er echt van ontdaan, en vindt het oneerlijk dat hem dit overkomt.
Ik ken Theo alleen van toen, maar was een man met een hard van goud.
Respect voor alles en iedereen, en nooit een overtogen woord.
Ondanks dat ik mezelf in moest houden, bleef Theo kalm.
Alles is met de klant goedgekomen, en dat door Theo.
Zijn toenmalige werkgever, was minder te vinden voor een correcte afwerking voor de klant, maar Theo 100% lof.
Theo jij verdiende dit zeker niet, en wens je heel heel veel sterkte.
Ik ben blij dat ik een project met je heb mogen doen.
Een vriend, Jan
Goh……Jan……. Mooi…….ik wordt er verlegen van. Ik begreep van je reactie op linkedIn inderdaad dat het je aangreep. Weet je Jan…..je gunt dit niemand. Dit is zó definitief…. ik wordt warm van jouw reactie………! Dit helpt mij enorm om er voor te gaan. Graag gedaan Jan, ik zou het nog steeds op dezelfde manier doen. Vandaag was ik bij Forma in Bodegraven, oude collegae uit die tijd! in een woord samen te vatten……FANTASTISCH! Ik heb daar hele mooie herinneringen aan. Daar ben jij, en jouw bedrijf, ook debet aan. Het oplossen van jullie probleem toentertijd, was mijn GOAL om het voor jouw klant het probleem op te lossen. Ik heb altijd met erg veel plezier mijn werk gedaan. Met 100% inzet! T’is jammer dat het allemaal zo is gelopen, Jan. Ik probeer met Petra er nog iets van te maken. Het is voor Petra en mij, heel jammer dat onze dromen op deze manier zo verstoort zijn. Ook al huilen wij samen, we lachen ook veel samen en we zien dan ook de toekomst zonnig tegemoet.