Na anderhalve dag keihard werken is mijn tuin getransformeerd van een stadse jungle tot keurige perkjes omringd door een strakke heg. Nou ja, strak … creatief golvend model hier en daar. Om lekker bij te komen verdwijn ik naar Siemon. Even heerlijk niks.

Perfect ontspannen

Als we wakker worden is het prachtig weer; we besluiten buiten in het zonnetje te ontbijten. Hoe perfect kan het zijn, dat samen ontspannen en heerlijk niks doen. In de voortuin staan drie grote ‘grasachtige’ stuiken, voor je het weet zijn ze meters hoog. Siemon kan dan niet meer bij zijn fiets. Hij begint vrolijk te snoeien. Knip … Knip …. Knip … Sprietje voor sprietje gaat hij te werk. Er naar kijken is vermoeiender dan het zelf doen. Hoezo, even niet tuinieren?

Grof geweld

Ik knip de struiken voorzichtig wat terug. Volgens Siemon groeien ze terwijl je ernaar kijkt en hij geeft aan tot waar ik mag knippen. Ik blijf eerst een tijdje kijken, maar zie niks groeien. Dan de beuk er maar in. Met grof geweld voldoe ik aan zijn verzoek (tuinieren is niet echt mijn ding). Bij het opruimen van de heggenschaar zie ik dat de klimop van de achterburen weelderig, aan de verkeerde kant van de muur, tiert. Ik zie Siemon smekend naar me kijken en vooruit, knip ik die ook nog weg.

Mount Everest

Als we weer in het zonnetje zitten, stelt Siemon voor dat we wel even naar het strand kunnen. Ik denk dat hij Egmond bedoelt. Daar kun je bijna vanuit de auto het terras van een restaurant op de duintop inrollen. Maar hij rijdt naar IJmuiden. Voor Siemon, met de voet gefixeerd door een spalk, is het duin dat we over moeten bijna het beklimmen van de Mount Everest zonder zekeringen. En dan ook nog omlaag hè. Ik zie hem gespannen kijken, terwijl hij voetje voor voetje loopt. Zijn stok zoekt stukjes zonder zand om stevig contact met de straat te maken en ik geef de verlamde kant een stevige arm voor je weet maar nooit. Ik weet dat Siemon dit ‘loopje’ behoorlijk spannend vindt, toch doet hij het. Hij weet hoe dol ik ben op het strand en zelf is hij minstens even dol op water. Uren kunnen we naar het water staren. Een riviertje, meer of vandaag de zee.

Ultiem geluk

Ik verwacht dat wij bij het eerste strandpaviljoen achter het glas, uit de wind (‘iemand’ is nogal kou gevoelig tegenwoordig) een drankje nemen. Ik val bijna om van verbazing als Siemon naar tafels en stoelen in het zand wijst en zegt: “Daar gaan we zitten”.

Normaal ben ik al als een kind zo blij als ik het zand tussen mijn tenen voel, de zee zie en ruik. Elke keer vraag ik me weer af waarom ik zo weinig naar het strand ga, als ik er zo gelukkig van word. Vandaag zit mijn geluksgevoel een stuk dieper. Kijk mij nou eens, wil ik wel van de duinen (bij gebrek aan daken) schreeuwen. Kijk mij hier eens zitten OP het strand samen met mijn liefje!

Eigen wereldje

“Ik ben gewoon te lui om naar de zee te lopen”, zucht ik loom. “Laat je door mij vooral niet weerhouden”, zegt Siemon. Eerlijk gezegd was die gedachte nog niet eens in me opgekomen. Zo zorgzaam ben ik dan weer niet hè. Weet je wat, ik zet me over mijn luiheid heen. Even mijn tenen in het water. Ik geef Siemon de krant en ga op pad. Al snel ben ik compleet in mijn eigen wereldje. Ik staar naar de zee, voel de wind en vooral … ik zoek schelpjes. Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel schelpen gezien. Ik neem dan ook ruim de tijd om echt alleen hele mooie, met een aparte tekening of mooie kleurstelling op te rapen. En dan in zee afspoelen, terwijl de golven speels rond mijn enkels kietelen.

Spannend moment

Terug bij onze tafel leg ik vol trots één voor één mijn schelpen neer. Er verschijnt een lach om Siemon’s mond. Hij lacht me niet uit (eigenlijk vindt hij mijn spontaniteit wel grappig). Dan komt het spannendste moment van de dag. Ga ik echt zeggen wat ik net dacht. Toen ik me in de zee 100% gelukkig stond te voelen dat ik deze strandervaring samen deel? Of ben ik dan veel te sentimenteel voor die nuchtere man van mij? Ik waag het erop en zeg: “Ik wil je eigenlijk een schelpje geven”.

—–

Petra Fisher is de partner van Siemon. Zij woont samen met haar puberdochter en grote, rode je-weet-wel kater. Voor de kost geeft zij LinkedIn trainingen en voor de lol doet zij aan lezen, boeken bespreken met haar expat bookclub vrienden, en rondreizen door Thailand (of hiervan dromen als het geld op is). Petra voelt zich in Nederland soms meer expat dan zij zich ooit voelde in de 10 jaar dat zij in Australië woonde. Om niet te veel een computer en boeken nerd te zijn pakt zij af en toe een vrolijk haakwerkje ter hand.