Mijn ‘pijnstillers’ in het leven na een beroerte

Kerstavond 1989, ik was 46 jaar, kreeg ik een CVA. Daarmee stond niet alleen kerst op zijn kop, maar heel mijn leven. Ik kan mij gezelliger decembermaanden herinneren. Voor 1989, maar gelukkig ook daarna.

Na een periode van intensieve revalidatie betrok ik in 1990 een nieuwe woning. De woning is aangepast voor een rolstoel heeft een mooie tuin. Die tuin is een geluk bij ongeluk voor mij. Ik voelde mij daar heel gelukkig en kon me daar prima alleen redden met een beetje huishoudelijk hulp van thuiszorg. Vervolgens ging ik weer een paar dagdelen per week bij mijn oude werkgever , mijn leven stond steeds minder op zijn kop. Tot ik in 2002 met pensioen ging. Ik genoot nog steeds van mijn tuin, maar wilde niet ‘achter de geraniums’.

Stichting Gehandicapten Overleg Amsterdam vroeg mij een platform voor gehandicapten op te zetten in Amsterdam-Zuidoost. Op het gebied van toegankelijkheid viel daar nog een hoop te winnen. Daar kon ik als ervaringsdeskundige goed over meepraten. Na acht jaar gaf ik in 2011 de voorzittershamer door aan een jongere vrouw. Ik bleef wel lid van het platform en help een handje mee waar nodig.

Toen de pijnklachten in mijn aangedane, linkerkant toenamen, werd ik lid van de lotgenotengroep van de stichting Pijn en Hoop. Naast medicatie ging ik op zoek naar andere pijnstillers, meditatie en yoga hielpen mij hierbij. Er wordt wel gezegd dat gepensioneerden het drukker hebben dan werkenden, met mijn handicap vorm ik hierop geen uitzondering.

Ik besloot naast de yoga en meditatie vooral leuke dingen te doen, zoals theater,musea en concerten bezoeken. Ook wilde ik nog een paar reizen maken. Deze activiteiten gaven veel positieve energie en kracht. Ik noemde het mijn ”pijnstillers”.

Natuurlijk kostte het veel energie. Je moet continue zaken vooraf uitzoeken en regelen. En soms gaat iets ook niet. De kunst is om een goede balans te vinden. Mijn levensmotto: “Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat”, helpt bij het accepteren van tegenslagen. Ik zie alles meer als avontuur en uitdaging, en saai is het nooit. Ik hebt ontdekt dat er nog heel veel valt te genieten. Samen met vrienden, met familie en ook gewoon alleen.

Ik ben nieuwsgierig naar jouw ‘pijnstillers’ deel je tips hieronder met de andere lezers van dit blog.