Over dames van alle leeftijden en een stralende lach
Je hebt haast en gaat nog even naar de supermarkt. Het regent nog ook. Bah. Uit je ooghoek zie je een meisje voor je staan, dus je wijkt uit. Het meisje wijkt mee. Je wijkt nog een keer uit, het meisje ook. Je dreigt bijna het meisje onder de voet te lopen en stopt om op te kijken. Je ziet prachtige, krullende haren en een grote glimlach. Je humeur verbetert meteen. “Dag mevrouw” zegt ze. “Hebt u wat over voor de Hersenstichting?” Meteen drukt ze de collectebus, die je nu pas ziet, onder je neus. Ze lacht haar tanden bloot. “Vooruit dan maar!” zeg je lachend en drukt daar wat muntjes in. “Dank u wel!”
blokkeren
Je bent een pubermeisje dat voor wat kraaltjes en spiegeltjes, uhhh… een zakcentje een vriend van je moeder helpt met collecteren. Voor de gezelligheid heb je er een vriendin bij gehaald. Nadat je de roddels van vandaag hebt uitgewisseld luister je naar die oude man die wat mompelt over ‘hersenstichting’ en ‘vriendelijk zijn’. Hij is een beetje een dommig, zeker door zijn beroerte, maar wel aardig. Je zet je mooiste glimlach op en neemt je voor dat geen mens de Albert Heijn ingaat zonder dat hij/zij jou zoveel mogelijk geld geeft. Desnoods blokkeren die hap. De oude man haalt wat te drinken in de supermarkt, is zijn aanwezigheid ook nuttig.
kwebbelen
De eerste dag kreeg ik twee gehaaide pubermeisjes zo gek om voor me te collecteren. Niet voor niets natuurlijk, behalve wat euro’s zit ik in de catering. Alles voor het goede doel. Ik loop af en aan met drinken en eten en snoep (“niet aan je moeder zeggen hoor!”) maar het loont aan de bussen te voelen. Ze zijn al bijna niet te tillen, en dat na 2 uur collecteren. Na afloop complimenteer ik hen uitgebreid. Ik zeg dat hun carrièrepad in de verkoop moet liggen, maar mijn woorden zijn voor niets. Zij horen niets en kwebbelen al samen over de essentiëlere dingen in het leven van een 12 jarige.
ton
De andere dagen ben ik alleen. Na een uurtje de collectebus met één hand omhoog houden zijn mijn spieren uitgeput. Het kwartje valt niet meer zo snel als met de haaienmeisjes (de euro’s ook niet trouwens), maar het loopt lekker door. Gelukkig heb ik zaterdag hulp van Annemieke, een lotgenoot (bedankt nog Annemieke!). Hoewel de bus ogenschijnlijk een ton weegt til ik hem steeds op en kopieer de glimlach van de meisjes. Morgen heb ik toch een spierpijn!
ziekte
Een kleine, oude vrouw, beetje sjofel gekleed, doet met trillende handen een briefje in van €10 in mijn bus. Ik denk dat ze niet zoveel geld heeft en vraag waarom ze dat doet. Ze fluistert dat ze het doet omdat haar man, 91, ook een beroerte heeft gehad. “Die ziekte moet de wereld uit!” Ik kijk haar ontroerd na.
geredigeerd door petrafisher.com
Wat ben ik jullie dankbaar, ik spreek namens de voltallige Hersenstichting, dat weet ik zeker!
Ik heb er vertrouwen in dat jullie van de Hersenstichting er iets moois mee doen!
Wat een gezellige en inspannende dag was het de laatste dag van de collecte voor de hersenstichting. Een nuttig doel is het zeker. En ja zeker gelachen hebben we ook. Wel een verschil te merken tussen ons betreffende zichtbare en niet zichtbare gevolgen hersenletsel.
Soms zeiden wij een woordje verkeerd, maar met een lachend gezicht komen we er wel uit, maar de mensen doneren toch anders wanneer het een zichtbaar handicap is, zoals jij hebt. Nee, met een stok zal ik er niet bij staan volgend jaar :-). Mijn onzichtbare handicap houdt onder andere in dat ik gezichten niet herken. Niet handig als je staat de collecteren voor een supermarkt. De gezichten van die mensen als ik voor de tweede keer vraag: “heeft u wat over voor de Hersenstichting? O, heb u net al wat gegeven, nou dank u wel”. Ik had geen idee meer. (Wordt leuk volgend jaar :-))
Op een gegeven moment maakten we een afspraak dat ik het woord zou overnemen als jij, door je afasie, niet meer op het openingszinnetje kon komen. Hoewel je dat al een paar honderd keer had gebruikt. Je werd moe van het praten en de collectebus met één hand vasthouden en nam pauze. Zelf wilde ik nog door, had mijn energie nog niet verbruikt. En de kleine muntjes stroomden binnen ook al omdat ik uitlegde welke aandoeningen we voor collecteerden, niet alleen een beroerte, en dat werkte. De bussen werden zwaar, de armen ook en we stopten er na een paar uur mee. ‘s Avonds gezellig gegeten. Was nog overactief maar ook moe en voldaan.
Toen heerlijk het trammetje naar het centraal station. Wat een feest onbekend in “eige” stad pas bij Rembrandtplein herkende ik het weer. Wilde nog wel een rondje :-)… In de trein zen rust.
Volgende dag had ook ik stijve arm van het collecteren. Ik was nog vermoeid, maar wat was het gezellig. Een hele week zou ik niet kunnen en zeker niet alleen. Ik weet niet waar ik gecollecteerd heb bijvoorbeeld. Maar een hele dag samen… Volgend jaar weer!
dat is een blog op zich, nog bedankt Annemieke en tot volgend jaar!
Helaas kon ik zelf niet collecteren, maar heb ik wel gegeven :-). Knap dat je dat hebt volgehouden!
Hartelijke groet,
Annemieke
Of je nu collecteert of geeft: het komt allemaal ten goede van de Hersenstichting Annemieke, dankjewel voor je gift.
Jouw blog bezorgt mij een lach en een traan. Mooi geschreven.
Ook ik heb een “joker” ingezet bij de collecte; zo heeft mijn partner op zijn werk én in de buurt het nodige opgehaald.
Jokers bieden altijd meer mogelijkheden Elisheva!
Beste Siemon,
Wat een ontroerend verslag van jouw inspanningen om geld voor de Hersenstichting in te zamelen en wat geweldig van de dames dat ze zo goed hebben geholpen. En wat heb ik een bewondering voor jouw doorzettingsvermogen en voor jou!
Warme groeten,
Paula
dankjewel Paula, ik zal de complimenten doorgeven, en ook aan alle mensen die zo gul hebben gegeven!