Een WhatsApp signaal. Mijn vriendin. Zij laat op niet mis te verstane wijze haar ongenoegen blijken over het monteren van een slaapkamerkast. De spijkertjes zijn te klein om met haar vingers vast te houden, de schroeven zijn te groot voor de gaatjes van de scharnieren te passen, er ontbreken een paar gaten in de kast en haar puberdochter maakt haar gek. Ze appt: “Kun je terugkomen om te helpen? Duidelijk geen Ikea handleiding”.

Agosh

Zelfs met één hand ben ik blijkbaar nuttig! Maar omdat ik de hele dag afspraken heb app ik maar wat lieve woorden en voeg er ik voorzichtig aan toe dat ze echt alleen is deze dag. Een uur later weer een appje, waarvan de gekuiste versie luidt: “Wel eens geprobeerd om met een versleten pols 378 schroeven in te draaien?” Als gevolg van een aangeboren afwijking mist zij kraakbeen tussen twee botjes waardoor zij continu last heeft van slijtage. Agosh.

Bankje

Ik denk terug aan die keer dat ik, als eenhandige man, zelf weleens even heel stoer een tuinbank in elkaar zou zetten. De bank kwam als een bouwpakket en de handleiding was in slecht vertaald Nederlands. Ook in het Arabisch, en een paar talen waarvan ik vermoedde dat die ergens in Zuid-Oost-Azië hoorden. Kortom, daar had ik helemaal niets aan. Maar dat bankje zou mij niet klein krijgen hoor. Ik was per slot van rekening Mister Weerhandig! Tenminste, dat dacht ik toen.

Vergeten ringetjes

Ik liet gewoon mijn gezond verstand werken: deel A aan deel B vastschroeven, deel C overdwars en tegelijkertijd deel D vasthouden en met mijn voet deel E in het pieletje stoppen. Makkie. Na een paar uur van vloeken, googlen op ‘hoe ik een bout op een moer draai met één hand’, bijna opgeven en ringetjes zoekend in het hoge gras en vervolgens niet vinden, had ik dan toch voor elkaar. Tenminste… ongeveer. Het resultaat is redelijk, ik heb een paar bouten en schroeven omgedraaid en ben een paar ringetjes ‘vergeten’, maar ach…. ik kan er op zitten en van genieten. Alleen voor mijn elleboog is het minder prettig.

Wereldberoemde pianist

Tijdens het zware aandraaien van de schroeven heb ik iets geforceerd. En dat deed pijn, heel veel pijn. Ik fantaseer dat ik een fantastische, wereldberoemde pianist ben, die een blessure aan zijn ellebogen heeft, heel veel pijn heeft, al zijn vrienden en geld verliest en nu zonder noemenswaardige handen op straat leeft. Af en toe probeert iemand uit medelijden wat muntjes in zijn hand te stoppen, maar vanwege de pijn kan ik het geld niet aanpakken. Zo moet mijn vriendin zich ook voelen.

Wowfactor

Er zijn in Nederland ongeveer 1 miljoen mensen die ‘iets’ aan hun handen, polsen en/of armen hebben. Of het nu reuma, CVA, MS, slijtage, een trauma of andere beperking is. Ik schrik er nog steeds van. En mijn vriendin heeft het ook… Plotseling ontvang ik weer een WhatsApp-bericht. Weer van mijn vriendin. Trots appt ze een foto van een kast. Wow!

PS      Weet jij hoe ik een lastig te draaien schroef, toch in een moer kan draaien zonder elleboogproblemen? Of hoe je 378 (zou zij overdrijven?) schroeven vastdraait zonder met je pols te draaien?