Help, mijn mobiel doet het niet! Hoe ik probeer te drukken en te ‘swipen’ of ‘wipen’ of hoe het ook heet. Het touchscreen reageert niet. Sinds mijn beroerte vergeet ik veel dus ik schrijf bijna alles op in mijn mobiel. Als je mijn mobiel van mij afpakt rest er een lege huls (= Siemon). Ik moet hem repareren, kostte wat kost.

Hulplijn 1

Gelukkig doen de knopjes aan de zijkant het wel dus ik start hem opnieuw op. Hulplijn nummer 1 met stip. Dat doe ik altijd als hij in de war is dus het zal de problemen wel oplossen. Helaas, ondanks vriendelijke aansporingen, dit lost niks op. Ik voel een lichte paniek, die ik met een langgerekt ‘ohmmmmmm’ beantwoord. Even rustig nadenken. Behalve ‘opnieuw opstarten’ van alles wat maar computers en chips te maken heeft, heb ik een andere wonderoplossing: mijn tweede hulplijn. Ik benader mijn beste vriendin (BFF) benaderen via de sociale media. Ik pak mijn laptop.

Hulplijn 3

Al snel reageert zij. Ze raadpleegt Google, hulplijn nummer 3. Google is plots mijn grote vriend, Google lost alles op. Hoe kan ik nu Google vergeten, zeker een laatje dat klemt in mijn hoofd. Gelukkig heb ik mijn BFF als extern geheugen. Al snel heeft zij een oplossing. Wel een radicale, maar toch het is een oplossing. Ik moet een ‘factory reset’ doen met de knoppen die nog wel werken. Daarna ben ik alles kwijt en heb ik een mobiel die net van de fabriek komt, maar ik doe alles om mijn mobiel weer aan de praat te krijgen. Ik moet drie knopjes tegelijk indrukken, met slechts één werkbare hand is het een uitdaging, maar daar draai ik mijn hand niet voor om (is ook niet handig als je probeert 3 knopjes in te drukken).

hulpeloos

Het werkt niet. Ik tik steeds harder tot het moment dat ik een hamer wil pakken. Een moment om te ‘ohmmmmmmmmmm-en’. Ik leg nog een keer contact met mijn vriendin. Ze weet het ook niet en verwijst me naar haar favoriete reparatie meneer, daar heb ik vanavond toch niks aan! Omdat ik hulpeloos ben zonder mijn herinnering vraag ik een oud telefoontje. Daar kan ik in ieder geval met de SIM-kaart in mijn agenda, mijn levensader. Ik rijd ’s avonds laat naar haar toe, klop op het raam (haar dochter mag niet wakker worden) en sluip naar binnen. Shit…het SIM-kaartje past niet, het is veel te klein. Ook dat nog! Wel heeft zij een trucje om mijn agenda te openen in de pc. Een meevaller. Zonder agenda besta ik niet.

noodsignaal

Thuis aangekomen open ik mijn agenda op mijn laptop. Ik kijk verbluft, er staat helemaal niets in. Niet voor morgen, niet voor elke dag! Aaargh, ik stuur een noodsignaal naar mijn vriendin maar zij reageert niet. Zeker naar bed. Ik ga maar slapen…dromen van mijn klotegeheugen, laatjes die blijven hangen en die wekker die vergeten ben te lenen.

echte liefde

Ik word, ondanks mijn mobiel me niet wekt, vroeg wakker. Het voordeel van een onrustige nacht. Ik ga zo snel mogelijk naar ‘dat mannetje’ dat mijn telefoon en eigenlijk mij gaat repareren. Na afloop reken ik 125 euro af maar het mooiste is, Siemon en zijn onafscheidelijke mobiel zijn weer bij elkaar!

PS Heb jij ook een slecht geheugen, of iets anders wat je remt? Wat is jouw oplossing?

geredigeerd door petrafisher.com