Stuntelende hersens

Ik kan niet eens twee dingen tegelijk. Zelfs niet als ik één van de twee elke ochtend doe, dus het zou een automatisme moeten zijn. In de keuken staat alles klaar voor een lekker ontbijt met koffie verkeerd. Een kom voor de havermout met een lepel er al in. Een groot glas voor de melk, die ik straks anderhalve minuut in de magnetron zet. Een klein glaasje onder het Nespresso-apparaat compleet met zoetjes en een lepeltje. Zelfs het koffie cupje ligt al klaar. Ik hoef alleen nog maar de melk en havermout uit de koelkast te pakken. Structuur, structuur en nog een keer structuur, zeggen de folders over hersenletsel. Tot zover gaat het goed.

Enzo

Ik pak mijn mobiel uit mijn broekzak. De broek zit te strak. Hé, ik heb 7 berichten, even kijken. De nieuwe vlog van Enzo Knol, 500.000 pubers en ik kijken daar geamuseerd naar. Alleen voor wetenschappelijke doeleinden. Even kijken. Ik dubbelklik de video en leg de mobiel neer. Terwijl ik lach om de gebeurtenis op mijn mobiel, schenk ik de koffie in de melk. Mijn gedachten schakelen langzaam van Enzo naar de koffie verkeerd. Shit, vergeten hem in de magnetron te zetten! Ik kan niet eens twee dingen tegelijk…

Eigenwijs

Een ex-manager die niet meer kan multitasken, zelfs zo eenvoudig. Het staat in iedere folder: “Voer taken niet gelijktijdig uit, maar zoveel mogelijk één voor één”. Ik heb dat gebod maar zo’n 1000 keer overtreden: ik kan twee dingen tegelijk. Eigenwijs hè. Zoals koken en tegelijk praten tegen een gast. Niet doen, of je moet de plaatselijke horeca ondersteunen. Eten mislukt en toen maar uit eten gegaan, was het resultaat…

Kettingbotsing

Autorijden en een goed gesprek voeren, dat is ook zo’n dingetje. I doe alsof ik luister en tegelijk wikkel ik een ingewikkelde verkeerssituatie af. Daar maak je later geen vrienden mee. Als het uitkomt dat je niet hoorde wat er gezegd werd heb je wat uit leggen. Het verheugende aan die situatie dat ik de goede keus maakte. Stel je eens voor als ik een ongelofelijke kettingbotsing had veroorzaakt waar ze over 100 jaar nog over praten. Nu waarschuw ik passagiers dat ik “stil” zeg als de situatie om aandacht aan het verkeer vraagt.

Man

Gelukkig is mijn ‘eigenwijsheid’ niet weggevlogen met mijn beroerte. Dat is mijn karakter. Maar ik hoop wel dat het 1001-ste keer niet meer voorkomt dat ik koude koffie drink of de zwartgebakerde pan moet weggooien. Multitasken kan ik niet echt niet meer, zelfs niet de simpelste taak. Wat zeggen vrouwen over mannen ook alweer? Ik voel mij ineens heel mannelijk!