Marijke ‘botox’ Helwegen (deel 1 van 2)

Daar gaat de wekker, het is zeven uur. Over een uur staan de werkmannen hier om mijn tuin te egaliseren. De tegels liggen zo schots en scheef dat ik daar maar niet meer kom. Als ik mijn wekker (mobiel) toch vast heb kijk ik meteen even wat mijn Facebook-lotgenoten te melden hebben. Een lotgenoot wil weten wat botuline betekent. Daar reageer ik op want ik beschouw me als veteraan als het gaat om het veroveren van botoxland. Nog meer dan Marijke Helwegen in haar gezicht heeft laten spuiten. Ik ga terug in de tijd…

Kruis

Ik heb een soort kramp in mijn buigspieren van de verlamde arm en hand. Ik Google, het blijkt een spasme te zijn. Dat hebben bijna alle CVA-ers die eenzijdig verlamd zijn. En het wordt steeds erger. Als ik loop staat mijn arm zo krom dat mijn hand tegen mijn kruis schurkt. Gek gezicht als ik op straat loop. Straks gaat het verder en ga ik voortdurend over mijn kin wrijven. Ik zie me al lopen als een Griekse filosoof. Ik besluit naar de revalidatie-arts te gaan.

Botuline

Mijn arts legt de voor- en nadelen van botuline uit. Het is een tijdelijke spierverslapper. IJdele mensen gebruiken het om rimpels weg te spuiten. Bij mijn arm moeten de buigspieren wat dimmen. Na ongeveer 6 maanden werkt het langzaam uit. Eerst moet het effect helemaal verdwijnen voordat er een nieuwe spuiten in kunnen. Ik besluit om het één keer te proberen.

Spuiten

Twee weken later ben ik aan de beurt voor mijn eerste botox-shot. Omdat ik niet zo van het prikken ben opper ik een verdoving. Dat kan niet want de arts moet het effect ter plekke meten met nog een naald met kastje waar een stroompje door gaat. Het effect is te horen aan het geluid dat het kastje maakt. Hij legt uit dat het niet goed is als de naald in een bloedvat komt. En dat het weleens pijn kan doen;hij verontschuldigt zich van te voren. Hij voelt mee. Hij heeft niet overdreven… Eerst prikt hij in de spier ter hoogte van mijn elleboog. Het gevoel is vervelend maar nog dragelijk. Hij excuseert zich steeds als hij weer een prik geeft.

Pijn

Dan gaat hij in mijn pols prikken en verontschuldigt zich weer van te voren. Hij zit niet goed met de naald en gaat roeren in de pols met de naald. Ik kan een zeikerd zijn maar ik heb nog nooit zo’n pijn gehad. Ik schreeuw het inwendig uit en er ontsnapt een ‘au’ aan mijn mond. De arts schrikt zich een hoedje. “Dat is meer dan pijnlijk” kreun ik. “Sorry, sorry, sorry”zegt de arts. ”Ik wil u geen pijn doen, maar het moet wel eens. Als u hier weer weg bent is het over. Ik kan er ook niets aan doen. Als ik een toverstaf had gebruikte ik hem nu”. En ik geloof hem. Hij voelt blijkbaar meer figuurlijk de pijn.

Eureka?

De volgende dag begint het te werken. De strekspieren ontspannen zich en de arm en hand worden rechter. Niet meer ongewild krabben aan mijn kruis. Eureka! Een paar maanden lang ben ik in de hemel, totdat de spieren langzaam verstijven. Het is pas 4 maanden als ik bel voor een nieuwe afspraak met mijn arts. Hij legt me uit dat hij wat meer botuline in de spuit zal doen en dat daarmee de injecties wat langer werken. Tevergeefs, weer 4 maanden later zit ik weer bij hem. Blijkbaar went mijn lichaam snel aan de botuline en hij geeft mij de maximale doses. Na drie maanden zit ik weer bij de arts.

Optellen en vermenigvuldigen

Ik zeg: “Ik word minstens 80 heb ik besloten. Afgerond dat is nog 30 jaar leven. Bij mij werkt een botoxinjectie ca 3 maanden, dus 4 per jaar. Vier keer 30 jaar is 120 keer. Ik moet circa 10 prikken per keer. Als de naald er in zit tel ik mee het roeren van de naald om alle plekjes van een druppel botuline te voorzien. Dan moet ik 1200 keer die gloeiende pijn verdragen. Wat voor alternatieven zijn er nog?”

Paradijs

Ondanks mijn kleinzerigheid besluit ik voor grof geschut te gaan, hierover volgende week meer. Nu eerst koffie zetten voor de werkmannen, die van mijn tuin een paradijsje gaan maken (wordt vervolgd).