Zo maar wat lotgenoten…

de mijmeringen van iemand die een beroerte heeft gehad

V. heeft een ernstige zeldzame hersenziekte met een progressief karakter. Hij blijft daar vrolijk onder, hoewel hij bijna niet kan spreken door de afasie. Het is een oude diplomaat die over de hele wereld werkte. Ik weet niet wat hij wel of niet meekrijgt, maar hij lijkt mij wel pienter. Het is een sterke en blije man.

T. is schilderes, pas een CVA en zit in een rolstoel. Zij moet nu alles met haar verkeerde hand doen, ook schilderen. Zij heeft een uitgesproken karakter: of zij huilt of zij lacht hard en ondersteunt dat met luide stem en nog luidere lach. Dan is zij blij.

B. zit in een rolstoel. Hoewel zij ook bijna niet kan praten zingt zij in een koor. Zij zingt er een uur lang. Een hele prestatie, ik doe het haar niet na. Maar zij lijkt een trotse vrouw. Een vrouw die weet wat zij wil en niet wil. En dat ook duidelijk maakt, soms is haar handbeweging al genoeg om op een vraag te antwoorden. Als je haar een compliment maakt kijkt ze stoer en blij.

M. is een muzikant. Hij speelt nu piano met één hand en één voet. Met de linkerhand doet hij de partij voor de rechterhand. Met de linkervoet speelt hij de baspartij. Hij is gescheiden en ziet zijn zoon niet meer. Daar heeft hij veel verdriet over, maar hij gaat er goed mee om. Hij mediteert elke dag. Hij doet heel erg zijn best als hij probeert zich verstaanbaar te maken. Hij lacht veel. Dan is hij blij.

R. is badmintonner, die in zijn trippelstoel menig tegenstander verslaat. Hij heeft in 2010 een beroerte gehad en zit nu twee keer per week op dagbesteding. Zo kan hij zijn vrouw ontlasten en hij is er ook uit. Hij heeft de invulling van zijn leven weer op de rit en is een blije man.

P. is een geluidsman, maar dat kan hij niet meer na zijn fietsongeluk. Hij zou volgens de professionals in een verzorgingscentrum moeten zitten maar zijn dappere vrouw houdt hem thuis en verzorgt hem 24 uur per dag. Als je daar binnenkomt straalt de liefde en de tederheid je tegemoet. Zij zijn met kleine dingetjes blij.

Ik ben lid geworden van Facebook-groepen, die wat met NAH in hun naam hebben, niet-aangeboren hersenletsel. Daar valt een CVA ook onder. En allerlei andere hersenziekten. Of ongelukken waar de hersenen . Er is een hoop verdriet, maar gelukkig ook een hoop geluk. Of streven daarnaar. Ieder mens reageert anders. Ieder mens heeft zijn of haar pad om het te verwerken. En de omgeving ook.

Wat ze gemeen hebben volgens mij? De veerkracht om, ondanks hun handicap, weer hun leven zin te geven. Soms is het leven niet om over naar huis te schrijven. Dat heb ik ook. Maar wat ik gemeen heb met die lotgenoten is dat ze er wat van proberen te maken. En als je een mindere dag hebt dan is dat zo. Dan treur je en je neemt je voor de lichtpuntjes morgen wel te ontdekken. Omdat jij het wilt. Net zoals die sterke lotgenoten hier boven, denk je niet?

De initialen zijn gefingeerd om privacy-redenen, de verhalen zijn echt.