Vuiltje in mijn oog

Ze zal wel denken: “Wat een watje”. Mijn vriendin zit naast me in de bioscoop en kijkt mij aan. Ik kijk de andere kant op en slik de opkomende waterlanders weg. “Ik ben géén watje, ik ben géén watje, ik ben géén watje” herhaal ik in mezelf. Op het scherm zie ik levensgroot Alice, gespeeld door Julianne Moore, een zaal toespreken, en ik ben zo trots op Alice. Want bij haar, een 50 jaar jonge professor in de cognitieve psychologie, is vroege Alzheimer geconstateerd. Zij leest haar speech voor tijdens een Alzheimer-conferentie, de woorden bijhoudend met een marker. Anders leest ze dezelfde zin keer op keer. Ik wil huilen van trots, maar houd het droog: “Ik ben géén watje”.

Namen

De film grijpt mij aan. Niet zo gek, ik heb nogal veel vergelijkingsmateriaal met Alice. De gebeurtenis is eigenlijk hetzelfde, alleen de afloop is anders. Waar zij een progressieve ziekte heeft, heb ik een aandoening die godzijdank niet slechter wordt. Zij tikt dingen in haar mobiel om ze simpelweg niet te vergeten. Haar geheugen zit in haar telefoon, het mijne ook. Zij vergeet namen, ik ook. Het is zo pijnlijk als ik de naam van mijn vriendin of een ander geliefd persoon niet meer weet. Toch komt dat regelmatig voor, al is het maar enkele seconden.

Lezing

Ik geef sinds een half jaar lezingen. Eerst moest ik daar niets van weten toen mijn vriendin dat voorstelde. “Iemand met afasie die lezingen gaat geven?! Hoe zie je dat voor je?” Nu ben ik al aan de vierde lezing toe. Ik lees het gewoon voor. In combinatie met een beetje acteertalent en een gelikte PowerPoint-presentatie (dank je Petra) hangen de aanwezigen ademloos aan mijn lippen. En zo wordt er ook ademloos naar Alice geluisterd.

Natte broek

Zij heeft ook woorden op het puntje van haar tong, maar verder komt zij niet. Ik heb het  regelmatig ook. De kern is: zij wil niet in een sociaal isolement komen en doet alles om het verloop van die vreselijke ziekte uit te stellen. Daar was ik ook bang voor toen ik net mijn beroerte had gehad. Zo herkenbaar. Het dieptepunt is voor mij als Alice moet plassen in hun vakantiehuis en dan de badkamer niet weet te vinden. Hoe zij daar stond, met natte broek, zal ik nooit meer uit mijn hoofd kunnen krijgen. Lichtpuntje voor mij, ik ben nog ‘continent’!

Brok

Ik zet de foto op Facebook met de opmerking ‘Een brok in mijn keel…’. Mijn vriendin antwoordde daarop: “En volgens mij zat er een vuiltje in je oog…”

PS

Voor de liefhebbers van het boek: Lisa Genova “Ik mis mezelf” (Still Alice) – Bol.com

Voor de liefhebbers van de film van ‘Still Alice’: Trailer