‘Sorry’

brief van Gé Handicapt

Sorry dat ik een beperking heb en dat ik een last voor de samenleving ben. Ik heb aanpassingen nodig die zo duur zijn dat ik deze zelf niet kan betalen. Hiervoor moet belastinggeld gebruikt worden. Ook vind ik het vervelend dat mensen een baan hebben om mij in mijn voorzieningen te helpen. Begrijpelijk dat er dan ook gelijk voor mij beslist wordt hoe ik deze aanpassingen moet gebruiken. Dit kan ik zelf ook niet, dat mag logisch zijn.

Gebrabbel

Ik wil graag werken, maar door mijn beperking kan ik niet alles even goed dan iemand die gezond geboren is. Begrijpelijk dat een gezonder iemand dan meer recht heeft op een goede baan en een opleiding. Want het is natuurlijk algemeen bekend dat mensen met een lichamelijke beperking ook schroefjes in hun hoofd missen, daarom moet je ook zeker mijn ‘begeleider’ aanspreken. Want bij mij komt er toch maar kwijl en onsamenhangend gebrabbel uit. Een van mijn grootste hobby’s is steeds herkeurt worden, want je weet maar nooit of ik ineens weer normaal word. Ik ga ieder weekend naar Lourdes.

Te laat

Gelukkig is er ook aangepast vervoer waarmee ik binnen mijn woonplaats onbeperkt kan reizen. Ik begrijp ook dat ik daar voor moet betalen. Het is ook altijd leuk dat ik mijn hele stad zie en voor een afspraak van een half uurtje een halve dag kwijt ben. De bus mag van mij ook helemaal vol (er kan nog meer bij). Voor deze gezelligheid kom ik graag te laat op mijn bestemming. Ook het wachten vind ik helemaal niet erg, heb er alle begrip voor dat er bezuinigd moet worden op ervaren chauffeurs, want het moet natuurlijk niet te duur worden allemaal. Gelukkig kan ik ook buiten mijn stad reizen en krijg ik daar ook een aantal kilometers voor. Ik moet natuurlijk niet te vaak buiten mijn stad komen. Eigenlijk heb ik de taxi natuurlijk nodig om naar mijn dagbesteding te gaan en mijn tante Rietje 3 wijken verder. Mijn tante Anne in Groningen wil ik ook niet te vaak zien. Tuurlijk wil ik dit een dag van te voren in plannen en zal dan ook niets wijzigen want er gebeurt toch nooit wat in mijn leven.

Gezonde mensen

Sorry dat wij invalide mensen niet allemaal dezelfde beperking hebben. Dat maakt het voor de gezonde mensen een stuk makkelijker allemaal. Gelukkig is het allemaal zo goed geregeld dat als mijn hulpmiddel kapot is dat ik binnen een half jaar geholpen word. Dan hoef ik even nergens naar toe en als ik naar de wc moet hou ik het wel even op.

Het is vervelend dat wij invalide mensen niet op elkaar lijken dan waren wij makkelijker te herkennen. Maar het onbegrip begrijp ik wel. Eigenlijk is het leven zo erg nog niet.

Derderangs

Eigenlijk Spijt het me helemaal niet. Ook ben ik niet te spreken hoe het soms voelt alsof ik een derderangs burger ben omdat ik een beperking heb. Het is toch eigenlijk gek, want het is niet alsof ik voor mijn beperking gekozen heb. Ik kies er wel voor zelfstandig te leven. Het is alleen jammer dat de mensen die ik daarvoor nodig heb graag voor een dubbeltje op de eerste rij willen staan. We moeten niet te veel kosten. Ik ben erg blij dat er een Regiotaxi en Valys is maar het feit dat ik niet de vrijheden daar heb als iemand die een gewone taxi gebruikt vind ik te ver gaan. Als ik een afspraak heb wil ik daar op tijd zijn zonder dat ik eerst nog tig andere mensen op moet halen of een halve dag voor een half uurtje moet uit trekken. Want waarschijnlijk heb ik toch niets anders te doen. Ik word beperkt door het feit dat ik buiten mijn regio maar beperkt mag reizen omdat ik maar een aantal kilometers krijg om mee te reizen.

Respect

Beperkingen komen in alle vormen en maten voor. Soms kun je het aan iemand zien en soms ook niet. Dit houdt niet in dat het fijn is om jezelf steeds weer te moeten verdedigen. Steeds bij het UWV bewijzen dat ik echt nog steeds een beperking heb. Het zou een wonder zijn als ik in de ochtend wakker zou worden en nergens meer last van zou hebben.  Het gaat er niet om dat er een Handypride 2017 komt of Geer en Goor langs sturen voor een hobby, want die heb ik zelf wel, de hobby dan. Gewoon respect en dezelfde behandeling als ieder ander. Tuurlijk zijn er aanpassingen nodig, maar dat maakt mij niet meer of minder dan een ander. Ik ben niet invalide ik ben juist valide als je valide als geldig ziet, want ik mag er zijn en kan een hoop voor anderen betekenen.

Hoogachtend

Gé Handicapt (pseudoniem voor Dennis van Elten)