Mijn eigen surpriseparty

Gastblog van Mirjam Kats, 43 jaar, die op 30 juli 2015 drie SAB-bloedingen(1) kreeg en als complicatie een waterhoofd. Vier weken in het ziekenhuis gelegen en daarna 9 maanden gerevalideerd in Rijndam Revalidatie Centrum. Fysiek is ze hersteld maar cognitief is ‘het een puinhoop’, zoals ze zelf zegt. Ze is sinds 30 juli 2017 volledig afgekeurd door het UWV en krijg nu een uitkering. Ze woont samen met haar dochter Natasja (19 jaar) die een mbo-studie volgt

Met regelmaat vergeet ik wat ik wilde doen, wat ik heb gekocht of wat er nog in huis is. Maar ook zaken als dat mijn dochter niet mee eet in de avond. Ik schrijf wel veel in mijn agenda, afspraken met een arts of met familie of vrienden schrijf ik standaard op en dat geeft al aardig wat houvast.

Geen idee

Ik schrijf ook steekwoorden op een blaadje, want dat onthoud ik vast (niet) . Woorden als: eet mee. Gehakt. Zus bellen. Lijkt leuk op het moment van neerzetten maar van wanneer ze zijn?! Geen idee, wie er mee eet? Dat wordt een verrassing! Of het rund of kip gehakt moet zijn, geen idee! en waarom zus bellen?! Ach maakt ook niet uit, zolang er nog geen krul door staat, heb ik dat nog niet gedaan en zus horen is altijd fijn.

Tranen

Maar zoals een echte chaoot betaamd, vergeet ik dat natuurlijk nog weleens om duidelijk afspraken op te schrijven. Zo gebeurt het nog weleens dat ik, eten ga koken en nerveus naar de klok staar, en denk: waar blijft mijn rijkdom toch?! Ondertussen al dikke tranen in mijn ogen en bedenk alle scenario’s wat er zoal gebeurd kan zijn, en dat is veel kan ik je vertellen. Dan pak ik toch maar mijn mobiel en stuur kindlief een berichtje, bellen kan ook maar dat hoort ze mijn tranen, mijn angst, of mijn opluchting dat ze het nog doet.

Party

Gelukkig reageert ze vaak heel snel met: mam ik eet niet mee, ik ga uit eten met Dré (haar vriend) of mam, ik ben werken tot 22:00 uur. De opmerking van: “mam, ik heb het je gezegd!” slikt ze trouwens tegenwoordig in, wetende dat het zinloos is. Wel meldt ze dat ze het de volgende keer in mijn agenda zal zetten, maar ja: het is mijn kind dus net zo chaotisch als haar ma (arm kind). Opgelucht haal ik dan adem en vier mijn surpriseparty in mijn eentje.

Voorraad

Maar ik kan ook vol verbazing voor mijn voorraadkast staan en een aanval op de chocolade doen, om vervolgens een oeps momentje te hebben. Want ik zou lijnen was het plan, dus hap-slik-weg en geniet daar dan toch maar van.  En zie in mijn ooghoek 6 pakken rijst van 1 kilo staan en 5 zakken pasta en 3 pakken risotto, dus mochten we ingesneeuwd raken dan kunnen we dat nog eten, ik heb gewoon een mini Albert Heijn hier in mijn villa.

Verrassing

Zo ook met kerstversieringen. Serieus ik wist niet dat ik zoveel kerstballen al verzameld had in de afgelopen 5 jaar. Nu ik ruimte probeer te scheppen in de chaos, (lees: ik ben aan het opruimen!) zijn er veel hoera- en owwww-wat-leuk- en dat-ik-dat-heb-momentjes.

Vaak zijn dus de surpriseparty’s wel leuk en aangezien je het lachend echt langer volhoudt, liggen we vaak hier maar dubbel van het lachen. Kan ik het beter of anders aanpakken?! Jazeker wel. Beter mijn agenda bij houden, de agenda in de buurt houden en aan mijn omgeving vragen mij eraan te herinneren wat is afgesproken ook op te schrijven en tot die tijd blijft het een verassing telkens weer. Weer een goed voornemen!

1Een subarachnoïdale bloeding is een hersenbloeding in de hersenvliezen tussen de hersenen en de schedel.