De kracht van de gedachten

Gastblog van Mirjam Kats, 43 jaar, die op 30 juli 2015 drie SAB-bloedingen(1) kreeg en als complicatie een waterhoofd. Vier weken in het ziekenhuis gelegen en daarna 9 maanden gerevalideerd in Rijndam Revalidatie Centrum. Fysiek is ze hersteld maar cognitief is ‘het een puinhoop’, zoals ze zelf zegt. Ze is sinds 30 juli 2017 volledig afgekeurd door het UWV en krijg nu een uitkering. Ze woont samen met haar dochter Natasja (19 jaar) die een mbo-studie volgt

Dat we niet 100 % de oude gaan worden na hersenletsel, is helaas de realiteit. Maar hoe ver je gaat komen, en hoe je daarmee omgaat, heb je zelf in de hand. Ik ben mij wel bewust dat mijn beperkingen voornamelijk cognitief zijn.
Toen ik in november 2016 mij weer melde bij de neuroloog, voor wat botox in mijn gezicht, vroeg de arts mij hoe het ging. En vol overtuiging en enthousiasme vertelde ik haar, dat er nog veranderingen zijn bijgekomen. Meer mimiek meer expressie in het gezicht en minder krampen in mijn oor en oog.

Gehuild, geschreeuwd

De arts keek mij verbaasd aan, en zei dat dit echt onmogelijk was. 1 Jaar na het ontstaan van het letsel, was herstel uitgesloten. Echt onmogelijk. Ik was al veel verder dan voor mogelijk werd gehouden zei zij. Zij vroeg mij:”mevrouw, wanneer bent u tevreden en gaat u accepteren dat dit het is”. En ik zei:”nooit! Het kan en moet beter dan dit”.
Maar daar zat ik dan, vol ongeloof, uit het lood geslagen en met een hard huilend hart. Onhoorbaar voor anderen maar zo voelbaar voor mij. Eenmaal thuis heb ik enorm gehuild. Geschreeuwd, met deuren gegooid en een koffie kopje vliegles gegeven.

Eigenwijs

De dagen erna heb ik mij erg afgezonderd en mijzelf afgevraagd, wat ik nu wilde als dit echt het eindstation was voor mij. Wat als deze arts, die ik echt heel hoog heb staan, vanwege haar kennis kunde en jarenlange ervaring, nu eens gelijk had. En hoe wilde ik het dan?! En wat heb ik ervoor nodig, om ver genoeg te komen dat het voor mij aanvaardbaar is?!
Gelukkig voor mij en mijn naasten, bleef ik geloven in mijn eigen kunnen en in mijn eigen wensen. Ik maakte haalbare doelen. Ik had immers niets meer te verliezen, kon alleen maar beter worden. En maakte een plan die bij mij paste om doelen te behalen
Artsen mogen dan veel kennis hebben, maar … blijf vooral geloven in jezelf en hou je vast aan je eigen tempo en belastbaarheid.

Ooit…

Sinds dit gesprek met deze arts, is er bij mij al veel veranderd en verbeterd. Mijn conditie is verbeterd. Maar ook cognitief. Van geen brief kunnen lezen en begrijpen kan ik nu wel een brief van 2 pagina’s lezen en begrijpen. Kan zelfstandig mijn administratie doen. Kan mail beantwoorden zonder hulp.
Helaas zullen bepaalde beperkingen altijd blijven, dat is wel erg maar als ik kijk naar wat wel lukt maakt dat het wat dragelijker. Ik moet plannen zowel, een dag als een week planning vanwege mijn beperkte belastbaarheid en het niet nemen van initiatief. Moet prikkels doseren en beperkt houden dus geen radio, tv of feestjes voor mij. Ik moet mij concentreren op 1 taak. Ik moet grenzen aangeven en bewaken, hulp vragen en accepteren bij moeilijke taken. Maar ooit word ik weer zo goed als nieuw.

1Een subarachnoïdale bloeding is een hersenbloeding in de hersenvliezen tussen de hersenen en de schedel.